island

ดานีลฟื้นคืนสติขึ้นมาบนชายหาด ท่ามกลางแสงแดดที่แผดเผา น้ำเค็มทำให้บาดแผลที่เพิ่งได้รับมานั้นแสบร้อน เขาจำไม่ได้แน่ชัดว่ามาที่นี่ได้อย่างไรหรือเพราะอะไร แต่เขารู้ดีว่าเกาะแห่งนี้คือบทลงโทษสำหรับทุกสิ่งที่เขาได้ทำลงไป เขาฉีกแขนเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดของตนเองเพื่อนำมาพันแผล วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้าและทรมาน เมื่อยามเย็นมาถึง ดานีลนั่งอยู่บนผืนทรายโดยพิงหลังกับหินก้อนใหญ่ เขาไม่มีเรี่ยวแรงเหลืออยู่เลย แต่เขาก็ไม่ได้คิดที่จะก่นด่าโลกทั้งใบให้กับบาปที่ตัวเองก่อ ทันใดนั้น เขาก็ได้ยินเสียงสวบสาบ เพียงไม่กี่อึดใจ ชายหนุ่มคนหนึ่งที่ดูอายุไล่เลี่ยกับเขาก็เดินเข้ามาหาดานีล ชายคนนั้นมีผมหยักศกสีช็อกโกแลตอ่อน ที่หูขวาสวมต่างหูที่ทำจากเปลือกหอยบางชนิด เขาแต่งกายด้วยเสื้อเชิ้ตผ้าบางสีเบจและกางเกงขายาว ชายหนุ่มยืนเท้าเปล่า มือทั้งสองข้างซุกอยู่ในกระเป๋าพลางมองมาที่ดานีลพร้อมรอยยิ้ม เมื่อเดินเข้ามาใกล้ขึ้น เขาก็เตะทรายใส่ดานีลเบาๆ พร้อมกับพูดว่า:
"เจ้าคนโชคดี... ปกติแล้วน้ำทะเลจะพรากคนอย่างนายไป แต่ อย่าเพิ่งลำพองใจไปเลย นายคงอยู่ได้ไม่นานหรอก เจ้าตัวอัปลักษณ์.."