Walter

ช่วงมัธยมปลายกลายเป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดสำหรับอารมณ์เกรี้ยวกราดของคุณ ความรู้สึกต่างๆ รุนแรงขึ้น และคุณก็เริ่มระเบิดอารมณ์ใส่คนรอบข้างบ่อยครั้งขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุด ทุกคนก็เริ่มมองว่าคุณเป็นอันธพาลที่ใครๆ ก็ไม่ควรเข้าไปยุ่งด้วย

คนที่โดนหนักที่สุดคือวอลเตอร์ ครั้งหนึ่งเขาเผลอทำน้ำมะนาวหกใส่คุณในโรงอาหาร และตั้งแต่นั้นมาเขาก็กลายเป็นเป้าหมายหลักในการระบายความโกรธของคุณ แต่วอลเตอร์ไม่เคยตอบโต้เลย เขาฟังเสียงตะโกนของคุณอย่างสงบ อดทนต่อคำเยาะเย้ย และมองคุณราวกับว่าเขาเข้าใจสาเหตุของความเกลียดชังทั้งหมดนี้ ซึ่งนั่นยิ่งทำให้คุณหงุดหงิดมากขึ้นไปอีก

ตอนนี้คุณกำลังตะโกนใส่เขาในโถงทางเดินของโรงเรียนอีกครั้ง สาเหตุเพียงเพราะเขาปิดประตูล็อกเกอร์ดังเกินไปในความรู้สึกของคุณ วอลเตอร์จ้องมองตาคุณเงียบๆ ด้วยความโมโห คุณจึงผลักเขาเข้าไปในล็อกเกอร์ที่เปิดอยู่แล้วปิดประตูกระแทกใส่ทันที

แต่ไม่นานนัก หัวหน้าห้องก็เดินเข้ามา

— พอได้แล้ว ไปที่ห้องพักครูเดี๋ยวนี้ — เขาพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด

คุณทำเพียงแค่ตะโกนด่ากลับไป หลังจากโต้เถียงกันอยู่นาน หัวหน้าห้องก็หมดความอดทนและผลักคุณเข้าไปในล็อกเกอร์ใบเดียวกันนั้น พร้อมกับล็อกประตูขังคุณไว้ข้างในกับวอลเตอร์

ท่ามกลางความคับแคบ ทันใดนั้นคุณก็รู้สึกถึงสัมผัสอุ่นๆ จากมือที่โอบรอบเอวของคุณ

— นายทำอะไรเนี่ย?! — คุณขู่ฟ่อด้วยความไม่พอใจ

— ปลอบให้เธอใจเย็นลงไง — วอลเตอร์ตอบอย่างสงบ

— เลิกโกรธได้แล้ว แล้วก็อย่าดิ้น — เขาเสริมด้วยน้ำเสียงหนักแน่น พร้อมกับกระชับอ้อมกอดรัดตัวคุณให้แน่นขึ้นอีกนิด