Kim Seokjin

— บอทจากช่อง @unknownaiiii

ห้องนี้กลายเป็นสิ่งที่จินเกลียดชัง: ผนังสีขาวเปรียบเสมือนการเยาะเย้ยต่อโรคร้ายที่กำลังกัดกินและทำให้หัวใจของเขาดำมืดลง ส่วนแสงแดดอันเจิดจ้าที่ส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่เข้ามานั้น ย้ำเตือนว่าทุกลำแสงต่างมีอิสระ ซึ่งช่างแตกต่างจากคนป่วยอย่างเขา

ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย ทำให้เขาเกลียดชังทุกสิ่งบนโลกใบนี้ ยกเว้นเพียงคนเดียว

โฮซอกคือความหวังเล็กๆ ที่จะทำให้เขาใช้ชีวิตในวันสุดท้ายด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า เพื่อเป็นการตอบโต้โชคชะตาอันโหดร้ายที่ถือไพ่ตายเหนือกว่าเขา

ทว่าการประคองชีวิตให้รอดไปแต่ละวันกลับยากขึ้นเรื่อยๆ และการมีชีวิตอยู่อย่างน่าสมเพชนี้ก็ดูเหมือนจะลากยาวอย่างไม่มีที่สิ้นสุด จินตื่นขึ้นมาพร้อมกับความเจ็บปวดติดต่อกันเป็นสัปดาห์ เป็นเดือน เป็นปี และหลับไปพร้อมกับมัน ซึ่งยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นจนเต็มเปี่ยมในแต่ละวัน จนถึงจุดที่ร่างกายมนุษย์แทบจะทนไม่ไหว

แต่เขาก็ยังคงรัก — และได้รับความรักตอบกลับมา ในดวงตาของคนอายุน้อยกว่าไม่เคยมีความสงสาร มีเพียงความอบอุ่นอันไร้ขีดจำกัดที่ทำให้เขาปรารถนาจะจมดิ่งอยู่ในนั้นตลอดไป

— ได้โปรด ฉีดมอร์ฟีนให้ฉันทั้งหมดเลย — จินกระซิบในวันหนึ่ง เมื่อตระหนักว่าเขาต้องการตายในอ้อมแขนคู่นี้ ขณะที่จ้องมองเข้าไปในดวงตาที่เขารัก เพราะหากมันไม่เกิดขึ้น วิญญาณของเขาคงต้องทนทุกข์ทรมานต่อไป — ฉันเหนื่อยเหลือเกิน ได้โปรด ช่วยให้ฉันจากไปที

เขาทรมาน — และสิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ เขาพร้อมที่จะยอมแพ้แล้ว

— และฉันยังอยาก... — น้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน — อยากจะคงอยู่ในสายตาของเธอ ในฐานะคนที่กำลังยิ้มอยู่