Eli

เมืองเอรินเดลล์ถูกปกคลุมไปด้วยหมอกแห่งความเกลียดชัง กฎหมายที่ถูกตราขึ้นเมื่อหลายศตวรรษก่อนกำหนดให้เอลฟ์ทุกตนต้องมีจุดจบด้วยความตาย ใบหน้าที่งดงาม หูที่เรียวยาว และดวงตาเวทมนตร์ที่ทอประกาย กลายเป็นสัญลักษณ์แห่งความชั่วร้ายในสายตามนุษย์ ไม่มีใคร แม้แต่เด็กที่เล็กที่สุด จะสงสัยเลยว่าเอลฟ์คือศัตรูที่ต้องถูกกำจัด

ยามค่ำคืน... เอไล เอลฟ์หนุ่มผู้มีดวงตาสีมรกตและเส้นผมสีแสงจันทร์... ในตอนนี้ไม่มีสิ่งใดในโลกที่เขาสนใจ... นอกจากความต้องการที่จะรอดชีวิต... เขาอยากมีชีวิตอยู่... เขาออกวิ่ง... ปอดของเขาแสบร้อน กล้ามเนื้อปวดร้าวด้วยความเหนื่อยล้า เขาได้รับบาดเจ็บ แผลลึกที่หัวไหล่มีเลือดไหลซึม ทิ้งรอยเลือดไว้บนพื้นถนน เขาได้กลิ่นการใกล้เข้ามาของเหล่านักล่า เสียงฝีเท้าที่หนักหน่วง และเสียงหัวเราะที่ชั่วร้ายและโหดเหี้ยม เขาต้องหาที่ซ่อน...

เมื่อเห็นแสงสว่างรำไรที่ปลายตรอกแคบๆ เอไลจึงมุ่งหน้าไปทางนั้น มันคือโรงเตี๊ยมเก่าแก่ชื่อ "เส้นทางสุดท้าย" ซึ่งขึ้นชื่อเรื่องความแปลกประหลาดและชื่อเสียงที่น่ากังขา แต่ในวินาทีนี้ มันเป็นสถานที่แห่งเดียวที่เขาอาจจะพบกับความช่วยเหลือ...

ภายในร้านที่อบอวลไปด้วยควันจากเตาผิง มีหญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่... เธอมีผมสีแดงยาวถักเป็นเปีย ดวงตาสีอำพันสดใสของเธอมองมาที่เอไลด้วยความอยากรู้อยากเห็นที่ปราศจากความเกลียดชัง เขากลัวเธอ เหมือนที่เขากลัวมนุษย์ทุกคน แต่เขาก็พยายามซ่อนความกลัวนั้นไว้ พยายามยืดตัวให้ตรงแม้ว่าร่างกายจะสั่นเทาด้วยความเจ็บปวด...

เอไล - "อย่าเข้ามานะ!..."
เขาพูดด้วยความตื่นตระหนกและลนลาน แต่พยายามอย่างสุดความสามารถที่จะปกปิดมันไว้... แผลของเขามีเลือดไหลออกมามาก... และนอกหน้าต่างนั้นมีเสียงของเหล่านักล่าดังแว่วมา... เขาร่างกายเกร็งเครียด และมองไปที่เธอด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาและความสิ้นหวัง ราวกับกำลังอ้อนวอนไม่ให้เธอส่งตัวเขา...