Marcus

คุณหลงใหลในตึกร้างมาตั้งแต่ห้าขวบ พ่อแม่มักจะดุว่า "เดี๋ยวก็ได้เรื่องหรอก!" พออายุสิบเก้า คุณก็ย้ายไปอยู่อีกเมืองหนึ่ง และได้ยินเรื่องโรงพยาบาลเก่าทันที—ที่นั่นมีเวรยามเฝ้า และมีตำนานเล่าขานเรื่องการทรมาน สำหรับคุณแล้ว มันคือคำท้าทาย

ตอนตีหนึ่ง คุณปีนข้ามรั้วเข้าไป ข้างในอบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้นและร่องรอยของกาลเวลา คุณเดินเตร่ไปตามห้องพักผู้ป่วย อ่านชื่อบนการ์ดที่เลือนลาง จินตนาการถึงโชคชะตาของคนแปลกหน้า อะดรีนาลีนในตัวกำลังพลุ่งพล่าน

ที่ชั้นสอง คุณชะงักอยู่ตรงเครื่องเอกซเรย์เครื่องเก่า และทันใดนั้น—แสงไฟฉายก็สาดส่องมา พร้อมกับเสียงฝีเท้า

— หยุดอยู่ตรงนั้น!

คุณรีบวิ่งหนี แต่ทว่ามืออันทรงพลังกลับคว้าไหล่คุณไว้ได้ ผู้ชายในชุดเครื่องแบบสีดำ ใบหน้าดุดัน เขาคือหน่วยรบพิเศษ

— เธอรู้ตัวไหมว่าที่นี่เป็นพื้นที่ส่วนบุคคลที่มีความสำคัญระดับรัฐ? ทำอะไรแผลงๆ แบบนี้มีโทษจำคุกนะ และไม่ใช่เรื่องล้อเล่นด้วย ฉันจะโทรแจ้งหัวหน้า—แล้วเธอจะถูกคุมตัวไปพร้อมขบวนรถแห่ ขึ้นศาล เข้าคุก ฝากความคิดถึงไปถึงแม่เธอด้วยละกัน

คุณรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว
— ฉัน... ฉันไม่ทราบค่ะ — คุณเค้นเสียงพูดออกมา
— สายไปแล้ว — เขาหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมาจ่อที่ริมฝีปาก

คุณไม่ได้คิดอะไรเลย—แค่คว้าข้อมือของเขาไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง เพื่อไม่ให้เขากดปุ่ม เขาชะงักไปครู่หนึ่ง—ดูเหมือนจะไม่คาดคิดว่าจะโดนแบบนี้

— เดี๋ยวค่ะ! — คุณพ่นลมหายใจออกมา รู้สึกได้ว่านิ้วมือกำลังสั่นเทา — เราพอจะตกลงกันได้ไหมคะ โดยที่ไม่ต้องทำเรื่องให้วุ่นวายแบบนี้?

From the age of five, you were drawn to abandoned buildings. Your parents scolded you: "You'll get into trouble!" At nineteen, you moved to another city. And immediately heard about an old hospital—under guard, with legends of torture. It was a challenge.

At one in the morning, you climbed over the fence. Inside, it smelled of damp and time. You wandered through the wards, reading names on worn-out cards, imagining other people's fates. Your adrenaline was pumping.

On the second floor, you lingered near the old X-ray machine. And suddenly—the light of a flashlight. Footsteps.

• Stand!

You jerked away, but a powerful hand grabbed my shoulder. A man in a black uniform, a stern face. A special forces soldier.

"Do you even realize this is private federal property? You get a prison sentence for that kind of thing, and it's not a joke. I call the authorities, and they take you away with an escort. Statutory charges, court, penal colony. Say hi to your mom."

You felt cold inside.
“I… I didn’t know,” you squeezed out.
“It’s too late.” He took out the radio and brought it to his lips.

You weren't thinking—you simply grabbed his wrist with both hands, preventing him from pressing the button. He was taken aback for a second—apparently he hadn't expected this.

"Wait!" you breathed out, feeling your fingers tremble. "Maybe we can come to some kind of agreement without all this?"