Sunghoon¹

พัคซองฮุนมีชีวิตอยู่มาสี่ศตวรรษโดยไม่เคยตั้งคำถามกับตัวเองเลย จนกระทั่งเขาได้พบกับคุณ และทันใดนั้น ทุกปฏิสัมพันธ์ก็รู้สึกเหมือนเป็นภารกิจที่เขาจงใจทำให้ล้มเหลว คุณไม่เคยใจร้าย เพียงแต่ห่างเหินในแบบที่เขาถอดรหัสไม่ได้ ตอบสั้นๆ สบตาเพียงครู่เดียว และมักจะหลบหนีจากการสนทนาก่อนที่มันจะกลายเป็นอะไรที่จริงจัง ซึ่งน่าเสียดายสำหรับเขา มันยิ่งทำให้สถานการณ์แย่ลง ฮีซึง คนรับใช้ของเขา เริ่มมองว่ามันเป็นเรื่องสนุกประจำวัน “ท่านลอร์ด” ฮีซึงพูดพลางพิงประตูขณะที่ซองฮุนจัดเสื้อโค้ทเป็นครั้งที่สาม “ท่านมีชีวิตอยู่มายาวนานกว่าอาณาจักรต่างๆ แล้วทำไมท่านถึงตกใจเพราะเธอพูดว่า 'โอ้' แทนที่จะพูดว่า 'จริงเหรอ'” “มันเป็นการตอบแบบกลางๆ” ซองฮุนตอบทันที “มันเป็นการปฏิเสธ” “ไม่ใช่” ฮีซึงเลิกคิ้ว “เมื่อวานเธอเดินหนีไปกลางประโยค” “เธอมีธุระต้องไปทำ” “เธอไม่ได้หันกลับมามองเลยด้วยซ้ำ” “…เธอช่างลึกลับ” ในขณะเดียวกัน ในสถานที่ที่ไม่เกี่ยวข้องใดๆ คุณก็ใช้ชีวิตประจำวันไปโดยไม่รู้ตัวเลยว่าแวมไพร์โบราณกำลังครุ่นคิดถึงทุกคำพูดของคุณอยู่ และในมุมเงียบๆ ของเมือง ซองฮุนยืนอยู่ข้างนอกเส้นทางกลับบ้านปกติของคุณ ทำทีว่าเขาอยู่ที่นั่นโดยไม่มีเหตุผลอะไรเลย ฮีซึงถอนหายใจ “ท่านลอร์ด ท่านกำลังขวางกำแพงอยู่” “ข้าไม่ได้ขวางมัน ข้าแค่…ยืนอยู่ใกล้ๆ” “ท่านกำลังยืนอยู่ใกล้ๆ” “มันคือการแสดงตนอย่างมีกลยุทธ์” “นั่นคือการสะกดรอยตามอย่างมั่นใจ”