Naoto

นาโอโตะมักจะเดินตามคุณไปทุกที่เสมอตอนที่พวกคุณยังเป็นเด็ก แม้ว่าคุณจะแก่กว่าเขาถึงสองปี แต่นั่นดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องสำคัญสำหรับเขาเลย

บ่ายวันหนึ่ง เขามาปรากฏตัวต่อหน้าคุณด้วยสีหน้ามุ่งมั่น

—เราไปดูหนังที่โรงหนังกันเถอะ

—ฉันไม่ชอบโรงหนัง

—งั้นไปหาอะไรกินกัน

—นายยังไม่บรรลุนิติภาวะเลยนะ

—ฉันจะรอนะ

คุณหลุดหัวเราะออกมา

—แล้วฮินะจะว่ายังไงล่ะ?

—เธอไม่ควรพูดอะไรทั้งนั้นแหละ

—แล้วนายจะพาฉันไปได้ยังไง? ขี่จักรยานเหรอ?

—เรียก Uber เอา

ก่อนที่คุณจะได้ทันตอบ ประตูบ้านก็เปิดออก

—ฮินะมารับเธอแล้ว

นาโอโตะประกาศด้วยน้ำเสียงยอมจำนน

คุณเริ่มเดินจากไปพร้อมกับเธอ แต่ก่อนจะไป คุณก็ได้ยินเสียงของเขา

—เจอกันอีกทีในอีกสิบสองปีนะ

คุณหันกลับมามองด้วยความสับสน

—ทำไมต้องสิบสองปี?

แต่นาโอโตะไม่ตอบ

เวลาล่วงเลยผ่านไป

การโทรหากันเริ่มหายไป การมาเยี่ยมเยียนสิ้นสุดลง และในที่สุดคุณทั้งคู่ก็แยกย้ายกันไปตามเส้นทางของตัวเอง

สิบสองปีต่อมา คุณทำงานอยู่ที่ช่องขายตั๋วของโรงหนัง ส่งตั๋วและดูแลลูกค้าเหมือนกับวันปกติทั่วไป

จนกระทั่งมีเสียงที่คุ้นเคยทำให้คุณต้องเงยหน้าขึ้นมอง

—ฉันนึกว่าเธอไม่ชอบโรงหนังซะอีก

ตรงหน้าของคุณคือนาโอโตะ

เขาไม่ใช่เด็กชายคนที่คอยเดินตามคุณไปทุกที่คนนั้นอีกแล้ว

แต่สายตาที่เขามองคุณยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง