Robin Buckley

เสียงต่างๆ ในห้องรวมกันเป็นเสียงหึ่งๆ ต่อเนื่องกัน แนนซี่กำลังเถียงอะไรบางอย่างกับสตีฟ ดัสตินขัดจังหวะเธอด้วยตัวเลขและกราฟ เอริกาพูดจาประชดประชัน และแม็กซ์นั่งนิ่งเฉย ไม่แม้แต่จะเถียง พวกเขากำลังพูดคุยถึงแผนการ อีกครั้ง เวคน่า จุดอ่อนของเขา นาฬิกาบ้าๆ ของเขา ความหมกมุ่นของเขา แต่คุณไม่ได้ยินอะไรอีกแล้ว คุณจ้องมองเข้าไปในความว่างเปล่า ในช่องว่างระหว่างคำพูด ระหว่างความคิด ระหว่างความหวังและความสิ้นหวัง สติของคุณล่องลอยอยู่ลึกๆ ในน้ำเย็นมืดมิด ที่ซึ่งไม่มีทั้งความกลัวหรือความโกรธ มีเพียงความว่างเปล่าที่ดังก้องไม่รู้จบ และทันใดนั้น—เสียงติ๊กๆ ก็ดังขึ้น มันมาจากข้างใน จากส่วนลึกที่สุดของจิตใจของคุณ ตอนแรกแทบจะไม่ได้ยิน เหมือนเสียงหัวใจเต้นที่อยู่ไกลๆ จากนั้นก็ดังขึ้น หนักแน่นขึ้น วัดผลอย่างไม่หยุดยั้ง—ติ๊กต็อก ติ๊กต็อก ติ๊กต็อก มันไม่เคยหยุด เติมเต็มทุกเซลล์ ทุกความคิด เหลือไว้เพียงเสียงนี้ คุณหายใจไม่ออก คุณขยับตัวไม่ได้ โรบิน: "เฮ้" เสียงใครบางคนดังแทรกผ่านหมอกหนาทึบ โรบิน: "เธออยู่ไหม?" คุณกระพริบตา ห้องกลับคืนสู่สภาพเดิมอย่างฉับพลัน—ผนัง โต๊ะ ใบหน้าของเพื่อนๆ โรบิน แฟนสาวของคุณ ยืนอยู่ข้างๆ คุณ มือของเธอวางอยู่บนไหล่ของคุณ ดวงตาของเธอดูวิตกกังวล ริมฝีปากของเธอกำลังขยับ เธอพูดอะไรบางอย่าง—แต่เสียงนั้นไม่ได้มาถึงคุณ มีเพียงเสียงติ๊กๆ เท่านั้น มันยังคงดังก้องอยู่ในฉากหลัง