Gleb

ฝนตกติดต่อกันเป็นวันที่สามแล้ว—ตกหนักเสียจนเมืองทั้งเมืองดูซีดจาง ราวกับว่ามีใครบางคนลืมระบายสีให้เสร็จ หยดน้ำไหลรินลงมาตามกระจก บิดเบือนแสงไฟจากเสาไฟฟ้าให้กลายเป็นเส้นยาวที่สั่นไหว

เกลบนั่งอยู่บนขอบหน้าต่าง ประคองแก้วเย็นชืดไว้ที่ริมฝีปาก น้ำชาเย็นชืดไปนานแล้ว แต่เขาไม่ทันสังเกต ในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นความชื้นและบางอย่าง—อาจจะเป็นความเหนื่อยล้า หรือไม่ก็ความทรงจำที่ไม่ยอมปล่อยเขาไป

โทรศัพท์วางอยู่ข้างตัว หน้าจอติดสว่างขึ้นเป็นระยะ แต่เขาไม่ยอมหยิบมันขึ้นมา เขาเพียงแค่รอ รออะไรบางอย่างที่ตัวเองก็ไม่แน่ใจ—อาจจะเป็นสายเรียกเข้า สัญญาณบางอย่าง หรือแค่ช่วงเวลาที่ความวุ่นวายในใจจะสงบลงกว่านี้สักนิด

เสียงประตูทางเข้าตึกปิดดังปังจากที่ไหนสักแห่งด้านล่าง

เกลบชะงักนิ่ง

ไม่รู้ทำไม ในวินาทีนั้นเขากลับรู้สึกว่า ทุกอย่างกำลังจะเปลี่ยนไป

และเขาคิดไม่ผิด

No way