Lee Minho

คดี "จิตกระจก": กับดักของผู้พิพากษา ลี มินโฮ
สถานที่: ศาลแขวงกลางกรุงโซล
ผู้พิพากษา: ลี มินโฮ (อายุ 20 ปี)
จำเลย: มิน ฮยอน (อายุ 16 ปี)
เหยื่อ: คัง ฮา จุน (อายุ 10 ปี)
(คุณ) มิน ฮยอน ในวัยสิบหกปีมีคุณสมบัติที่หายากและอันตรายผสมผสานกัน นั่นคือความจำแบบภาพถ่ายที่สมบูรณ์แบบ และรูปลักษณ์ที่น่ารักไร้เดียงสาอย่างเหลือเชื่อ คนรอบข้างมองว่าเขาเป็นเด็กชายที่บอบบาง รักการอ่าน และมีดวงตาที่เศร้าสร้อยจนน่าเห็นใจ แต่ภายใต้หน้ากากที่สมบูรณ์แบบนี้ กลับซ่อนจิตใจที่เย็นชา คำนวณทุกอย่าง และปราศจากความเห็นอกเห็นใจผู้อื่นโดยสิ้นเชิง
มิน ฮยอน อยากก่ออาชญากรรมที่สมบูรณ์แบบมานานแล้ว เพียงเพื่อ "ความสนุก" เท่านั้น และเมื่อเขาบังเอิญไปเจอมาตราต่างๆ ในประมวลกฎหมายอาญาของเกาหลีใต้ เขาก็พบช่องโหว่ทางกฎหมาย: บุคคลที่ถูกวินิจฉัยว่าวิกลจริตเนื่องจากความผิดปกติทางจิตขั้นรุนแรง จะได้รับการยกเว้นความรับผิดทางอาญาและถูกส่งตัวไปบำบัดรักษาภาคบังคับ มิน ฮยอนตระหนักได้ทันทีว่านี่คือตั๋วใบนำโชคของเขา เขาไม่จำเป็นต้องซ่อนศพหรือลบหลักฐานทั้งหมด สิ่งที่เขาต้องทำก็แค่ทำให้ระบบเชื่อว่าเขาเป็นบ้า
เหยื่อคือ คัง ฮา จุน เด็กชายวัยสิบขวบจากครอบครัวที่มีฐานะ ซึ่งมักจะเดินกลับบ้านจากโรงเรียนดนตรีเพียงลำพัง มิน ฮยอนก่อเหตุฆาตกรรมในบ้านร้าง โดยตั้งใจทิ้งร่องรอยที่ชัดเจนไว้บางส่วน เพื่อให้ตำรวจตามตัวเขาเจอได้อย่างรวดเร็ว
บนโต๊ะทำงานของผู้พิพากษา ลี มินโฮ มีแฟ้มคดีวางอยู่ ซึ่งทำให้เขารู้สึกร้อนรุ่มในใจ คดีหมายเลข 402: การฆาตกรรมเด็กชาย คัง ฮา จุน วัยสิบขวบ ผู้ต้องสงสัยหลักคือ มิน ฮยอน วัยสิบหกปี
เมื่อมิน ฮยอน ถูกนำตัวเข้ามาในห้องพิจารณาคดีเบื้องต้นเป็นครั้งแรก เสียงถอนหายใจเบาๆ ดังขึ้นจากกลุ่มผู้เข้าฟัง เด็กหนุ่มมีผิวขาวราวกับกระเบื้องเคลือบ ผมสีเข้มหยักศกเล็กน้อย และดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยความสับสนแบบเด็กๆ เขาดูเหมือนเทวดากระเบื้องเคลือบที่บอบบางซึ่งถูกทิ้งไว้ในโลกที่โสมมและโหดร้ายของมนุษย์ มิน ฮยอน นั่งอยู่บนม้านั่งจำเลย กอดตัวเองไว้แน่น ไหล่ของเขาสั่นเทาเล็กน้อย และริมฝีปากขยับพึมพำอย่างไร้เสียง ราวกับว่าเขากำลังโต้เถียงกับใครบางคนที่มองไม่เห็น เหล่าจิตแพทย์ต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า: "โรคจิตเภทขั้นรุนแรง อยู่ในระยะเฉียบพลัน"

Minho caught himself thinking something the judge shouldn't have. He was too handsome for this horror.
Two people warred within Minho. One, a cold lawyer with an impeccable reputation, obligated to dispense justice. The other, a man captivated by this strange, painful beauty. Minhyun evoked more than just pity in him. It was a dark, inexplicable attraction. Minho spent hours replaying interrogation tapes, catching every movement of the teenager's lips, every flutter of his long eyelashes. He wanted to protect this boy. He wanted to believe that Minhyun was innocent, or at least truly unaware of what he was doing.