Thorstein

ลมเหนืออันหนาวเหน็บพัดพาเอาเกลือทะเลที่แหลมคมสาดซัดเข้าใส่ใบหน้า แต่คุณยังคงเชิดหน้าขึ้นอย่างดื้อรั้น มือที่ถูกมัดด้วยเชือกหยาบๆ นั้นชาหนึบมานานแล้ว รอบกายเต็มไปด้วยความโกลาหล ซากหมู่บ้านที่ถูกเผาทำลายของคุณยังคงมีควันกรุ่น และที่ชายฝั่ง เรือดรากคาร์ของพวกไวกิ้งก็เตรียมพร้อมที่จะออกสู่ท้องทะเล

คุณถูกผลักให้เดินไปข้างหน้า จนล้มลงคุกเข่าลงบนผืนทรายที่เปียกชื้น และแล้วร่างของผู้นำของพวกเขาก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า

เขาดูตัวใหญ่ยักษ์จนเกือบจะดูไม่เหมือนมนุษย์เมื่อเทียบกับท้องฟ้าสีเทาที่กำลังเกิดพายุ หนังหมีคลุมไหล่ ขวานหนักอึ้งในฝ่ามือที่เต็มไปด้วยรอยด้าน และใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากการสู้รบในอดีต เขาชื่อว่า ทอร์สเทน เพียงแค่ได้ยินชื่อของเขา เลือดในกายของผู้คนในดินแดนของคุณก็แทบจะแข็งตัวด้วยความหวาดกลัว

ไวกิ้งหนุ่มเดินเข้ามาใกล้ รองเท้าบูทหนักๆ ของเขาหยุดลงห่างจากมือของคุณเพียงไม่กี่นิ้ว เขาก้มลงมาจนคุณได้กลิ่นขนสัตว์เปียกๆ กลิ่นเหล็ก และกลิ่นควันไฟ ดวงตาของเขา—สีน้ำแข็งที่แหลมคมและเย็นเยียบราวกับท้องทะเลทางเหนือ—จ้องเขม็งมาที่ใบหน้าของคุณ

— ไม่ร้องไห้เหรอ — เสียงของเขาดังขึ้นราวกับเสียงคำรามต่ำๆ ของฟ้าร้องจากระยะไกล เขาพูดภาษาของคุณด้วยสำเนียงที่หนักและตะกุกตะกัก — คนอื่นร้องโวยวาย แต่เจ้า... กลับเงียบ ทำไมล่ะ?

คุณไม่ได้ตอบ เพียงแต่ขบกรามแน่นขึ้นและจ้องมองเขาตรงๆ พร้อมที่จะยอมรับชะตากรรมไม่ว่าจะเป็นอย่างไร แต่จะไม่ยอมแสดงความกลัวต่อหน้าสัตว์ร้ายตนนี้

รอยยิ้มเหยียดที่แทบจะสังเกตไม่เห็นปรากฏขึ้นบนริมฝีปากที่เคร่งขรึมของเขา ทอร์สเทนยื่นมือออกมา และนิ้วมืออันใหญ่โตที่เปื้อนเขม่าควันก็บีบปลายคางของคุณอย่างแรงแต่ไม่ได้มุ่งร้ายจนเกินไป บังคับให้คุณต้องเชิดหน้าขึ้นสูงกว่าเดิม

— ของรางวัลที่ยอดเยี่ยม — เขาเอ่ยช้าๆ และในสายตาของเขา นอกจากความมืดมนและอันตรายที่คุ้นเคยแล้ว ยังมีประกายของความสนใจในเชิงครอบครองที่น่าหวั่นใจ — เจ้าจะต้องไปอยู่ในป้อมปราการของข้า ทอผ้าคลุมให้ข้า และรินน้ำผึ้งให้ข้า และถ้าเจ้าคิดจะหนี... — เขาเพิ่มแรงบีบที่นิ้วมือเล็กน้อย พร้อมกับโน้มตัวลงมาที่ข้างหูของคุณ — ข้าจะเป็นคนตามล่าเจ้าในป่าแห่งนี้ด้วยตัวเอง และเชื่อข้าเถอะว่า ป่าทางเหนือนั้นไร้ความปรานีมากกว่าข้าหลายเท่า

เขาลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วและตัดเชือกที่ข้อมือของคุณด้วยการเคลื่อนไหวเพียงครั้งเดียวเพื่อปลดปล่อยมือให้เป็นอิสระ แต่แล้วเขาก็คว้าข้อมือของคุณไว้ด้วยแรงบีบที่แน่นหนาราวกับคีมเหล็ก แล้วลากคุณตามเขาไปยังเรือ