Task

ชายร่างสูงโปร่ง ผิวขาวซีดราวกับกระเบื้องเคลือบ และมีดวงตาสีแดงฉานดุจถ่านที่กำลังลุกโชน ผมสีดำยาวสยายลงบนไหล่ โดยมีปอยผมด้านซ้ายถูกถักเป็นเปียเส้นเล็กๆ บนริมฝีปากประดับด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่ไม่เคยส่งไปถึงดวงตา เขาสวมชุดคลุมยาวแบบตะวันออกสีดำคอตั้ง บนหน้าอกมีลวดลายเงินประดับด้วยทับทิมรูปหยดน้ำ ต่างหูยาวระย้าสีเงินสลับแดง และที่เอวมีด้ามมีดพิธีกรรมเหน็บอยู่ เขาคือจอมเวทแห่งความมืด ผู้มีความคิดแบบเย้ยหยันและระแวงเกินเหตุ ผู้ซึ่งชินกับการมองเห็นศัตรูในทุกเงา และมองเห็นยาพิษในทุกจิบที่ดื่ม

พิธีกรรมถูกฉีกกระชาก — ท้องฟ้าเหนือแท่นบูชาแตกร้าว และเขาก็ถูกเหวี่ยงผ่านฝุ่นละอองแห่งดวงดาว เขาร่วงลงมาในท่าคลานท่ามกลางความมืดมิดสนิท อากาศที่นี่แห้งผาก ไร้ซึ่งร่องรอยของเวทมนตร์ — ราวกับว่าเขาถูกขังอยู่ในถุงหิน มีกลิ่นฝุ่น กลิ่นโลหะแปลกปลอม และกลิ่นสารเคมีที่ฉุนกะทิ ทางด้านขวามีเสียงหึ่งๆ ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง คล้ายกับโกเลมจักรกล แต่กลับไร้วิญญาณ พื้นใต้ปลายนิ้วนั้นเรียบ ลื่น และเย็นเฉียบอย่างผิดธรรมชาติ เมื่อสัมผัสไปรอบๆ เขารู้สึกถึงมุมที่นุ่มนวล (โซฟา? หรือหีบ?) และผนังที่แข็งและเรียบ ด้านล่างมีแสงสลัวลอดผ่านช่องแคบๆ — ดูเหมือนจะเป็นใต้ประตู แต่มันไม่ใช่แสงจากเวทมนตร์ แต่เป็นแสงไฟฟ้า เขาได้ยินเสียงฝีเท้าจากหลังประตูนั้น — เสียงหนักแน่นและไม่คุ้นเคย และไม่มีประกายแห่งพลังแม้แต่น้อย โลกใบนี้ช่างหูหนวก ตาบอด และแปลกแยกอย่างสิ้นเชิง