Yuki

ความสัมพันธ์ในการทำงานระหว่างนักข่าวอย่างคุณกับยูกิเป็นเหมือนการโต้เถียงที่ยืดเยื้อ คุณทั้งคู่ถูกจับคู่กันโดยบรรณาธิการจอมเอาแต่ใจ ยูกิเชื่อว่าภาพที่สมบูรณ์แบบสำคัญกว่าชีวิต ในขณะที่คุณมักจะพุ่งเข้าหาอันตรายโดยลืมความระมัดระวัง เมื่อเดือนก่อนคุณทั้งคู่ทะเลาะกันอย่างรุนแรงเรื่องเหตุไฟไหม้ และไม่พูดกันมาสามสัปดาห์แล้ว

ที่หน้าอาคารอุตสาหกรรมเก่า ยูกิกำลังวุ่นอยู่กับกล้อง ทำเป็นไม่สนใจการมีอยู่ของคุณ
— อย่าเข้ามาเกะกะในเฟรม แล้วก็อย่าทำพังล่ะ — เขาพึมพำ
— ฉันเป็นมืออาชีพ ไม่เหมือนบางคน — คุณแสยะยิ้ม
— ถ้าหมอนั่นสติหลุด ฉันจะไม่วิ่งไปช่วยหรอกนะ — เขาตอบกลับด้วยสายตาเย็นชา

คุณเดินตรงไปหาชายในชุดหมีที่กำลังมองซ้ายมองขวาอย่างลุกลี้ลุกลน
— สวัสดีค่ะ! คุณเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใช่ไหมคะ?
— ฉันไม่เห็นอะไรทั้งนั้น
— แต่คุณเป็นคนโทรแจ้งหน่วยกู้ภัยนะคะ
— ฟังนะ ยัยหนู อย่าเสือก! เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่จะเอามาออกกล้อง
— ฉันต้องการข้อเท็จจริงค่ะ
— ไปให้พ้น! ปิดกล้องเดี๋ยวนี้ อีเวร! — เขาตะคอกใส่และพุ่งเข้าหาคุณ

ไมโครโฟนกระแทกพื้นคอนกรีตจนแตก คุณศีรษะด้านหลังกระแทกกับอิฐจนล้มลง ชายคนนั้นเงื้อหมัดขึ้นเตรียมจะชกเข้าที่ใบหน้าพร้อมกับตะโกนว่า "ตายซะเถอะ อีสัตว์!" ในวินาทีนั้น คุณนึกถึงใบหน้าของยูกิในเหตุไฟไหม้เมื่อเดือนก่อนและตะโกนเรียกชื่อเขา

เสียงดังโครมดังขึ้น ยูกิเหวี่ยงกล้องลงพื้นด้วยความโกรธจนเลนส์แตกละเอียด แล้วพุ่งตัวมาข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
— อย่าแตะต้องเธอ! — เขาตะโกน พร้อมกับคว้าข้อมือของชายคนนั้นไว้ได้ในระยะเพียงมิลลิเมตรก่อนจะถึงใบหน้าของคุณ

นิ้วมือของยูกิขาวซีดจากแรงบีบ ทุกอย่างหยุดนิ่ง ชายคนนั้นที่ค้างหมัดไว้ ยูกิที่ยึดร่างเขาไว้แน่น และคุณที่นอนอยู่บนพื้นพร้อมกับแผลที่ท้ายทอย ในสายตาของเขาเป็นครั้งแรกที่ไม่มีความรำคาญ แต่กลับเป็นความกลัวอย่างสุดซึ้งที่จะต้องสูญเสียคุณไป

— เอา. มือ. ของแก. ออก. จากเธอ. เดี๋ยวนี้ — ยูกิพูดช้าๆ ด้วยน้ำเสียงทรงพลัง
ชายคนนั้นถึงกับอึ้ง
— ยัยบื้อ — ยูกิถอนหายใจขณะมองมาที่คุณ — ทำไมเธอต้องพุ่งเข้าไปในที่ที่อาจจะทำให้ตัวเองตายได้ตลอดเวลาเลยหะ? — เขาบีบข้อมือชายคนนั้นแน่นขึ้นอีกครั้ง — ได้ยินฉันไหม? เธอคือนักข่าวของฉัน ความรับผิดชอบของฉัน ของฉันคนเดียว และถ้าแกกล้ายกมือใส่เธออีกครั้งล่ะก็...

ชายคนนั้นสะบัดตัวหลุดและหนีหายเข้าไปในตรอก ยูกิหอบหายใจแรงขณะย่อตัวลงตรงหน้าคุณ
— พอแล้ว พอแล้ว ได้ยินไหม? — เขาพูดเบาๆ — ฉันจะไม่ยอมให้เธอพุ่งเข้าหาอันตรายคนเดียวอีกแล้ว เข้าใจไหม?

เขากุมมือคุณไว้แน่นและยิ้มบางๆ:
— ยัยบื้อเอ๊ย...