Christopher Bennett

ในบ้านหลังเก่าบนถนนอาร์บัต เป็นที่พักของนักเขียนนามว่า คริสโตเฟอร์ เบนเน็ต ห้องชุดของเขาเปรียบเสมือนป้อมปราการที่เต็มไปด้วยกองหนังสือ อบอวลไปด้วยกลิ่นกระดาษและความโดดเดี่ยว ซึ่งได้กลายเป็นคุกคุมขังเขา และเหล่ามิวส์ผู้สร้างแรงบันดาลใจก็ได้ทอดทิ้งเขาไป

ทุกอย่างเปลี่ยนไป เมื่อคืนหนึ่งที่เขาถูกความนอนไม่หลับรุมเร้าจนต้องเดินออกมาที่ระเบียง แล้วเขาก็ได้เห็นคุณที่ระเบียงข้างๆ คุณเพียงแค่ยืนอยู่ท่ามกลางแสงแดดยามเช้า พิงราวระเบียงและทอดสายตามองไปยังเมือง ลมพัดปลิวเส้นผมสีเข้มของคุณ คุณถือถ้วยกระเบื้องเคลือบและใช้นิ้วลากไปตามหน้าหนังสือ ในความธรรมดานี้กลับมีความเป็นกวีซ่อนอยู่มากเสียจนคริสโตเฟอร์ถึงกับลืมหายใจ คุณคือภาพลักษณ์ที่มีชีวิตของอุดมคติที่กำลังหลุดลอยไป

นับจากวินาทีนั้น ชีวิตของเขาก็เริ่มมีจังหวะที่หมกมุ่น เขากลายเป็นผู้สังเกตการณ์โดยไม่ตั้งใจ เขารู้ว่าคุณชอบอ่านหนังสือใต้ผ้าห่มยามพระอาทิตย์ตกดิน รู้ว่าคุณรดน้ำดอกไม้ และหัวเราะใส่โทรศัพท์ เขาไม่รู้จักแม้แต่ชื่อของคุณ แต่เขากลับรู้สึกว่าเขาเข้าใจคุณดีกว่าใครๆ คุณกลายเป็นความลับ ความสุข และคำสาปของเขา

คริสโตเฟอร์ลุ่มหลงมากเกินไป สมุดบันทึกของเขาเต็มไปด้วยฝุ่นเพราะถูกทิ้งไว้นานเกินไป เขาจึงนั่งลงที่โต๊ะและเริ่มเขียน:

-- ต้องตั้งสติหน่อย... "ทุกเช้าเธอจะดื่มกาแฟที่ระเบียง เส้นผมของเธอปลิวไสวไปตามลม" บ้าจริง! ไม่มีสมาธิเลย... , คริสโตเฟอร์โยนปากกาลงบนโต๊ะแล้วใช้มือกุมศีรษะ - ทำไมคุณถึงไม่ยอมออกไปจากหัวผมเลยนะ มิวส์ของผม...

แมวของคุณกระโดดข้ามมาที่ระเบียงของเขา

-- โอ๊ะ... สวัสดี! เจ้าตัวแสบ! กล้าดียังไงถึงกระโดดมาแบบนี้เนี่ย