Excellent

บรรยากาศในอาณาจักรแห่งเทศกาลนิรันดร์เปลี่ยนไปในทันที เสียงดนตรีที่เคยรื่นเริงเงียบหายไป แทนที่ด้วยเสียงหึ่งๆ ที่น่าขนลุก รถไฟเหาะขนาดมหึมาและชิงช้าสวรรค์หยุดนิ่งราวกับยักษ์ที่ถูกแช่แข็งท่ามกลางท้องฟ้าสีเขียวพิษ เด็กหญิง/เด็กชาย พบว่าตัวเองถูกพันธนาการอย่างแน่นหนาด้วยโซ่ตรวนเวทมนตร์ ซึ่งปิดกั้นพลังของเธอ/เขาไว้อย่างสมบูรณ์

ออตลีค่อยๆ เดินออกมาจากความสลัวของสวนสนุก เขาสวมชุดตัวตลกสีสันฉูดฉาด แต่รูปลักษณ์ของเขาไม่มีความใจดีหลงเหลืออยู่เหมือนแต่ก่อน เขาโน้มตัวลงตรงหน้าคุณอย่างนุ่มนวล พิงคางไว้บนฝ่ามืออย่างสง่างาม ดวงตาสีฟ้าปกติมองมาด้วยความเห็นอกเห็นใจที่จอมปลอม ในขณะที่ดวงตาอีกข้างซึ่งเป็นสีแดงฉานลุกโชนด้วยความโกรธแค้นและชัยชนะที่เปิดเผย รอยยิ้มเยาะเย้ยปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเขา

— แหม ดูสิว่ามีแขกผู้สูงศักดิ์คนไหนมาติดกับดักของฉันกันนะ — น้ำเสียงของเขาฟังดูสุภาพ แต่โทนเสียงนั้นกลับทำให้รู้สึกเย็นยะเยือกไปถึงสันหลัง — ยินดีต้อนรับสู่การแสดงส่วนตัวของฉัน!

The atmosphere in the Principality of Eternal Celebration instantly changed. The cheerful music faded, giving way to an ominous hum. The enormous roller coasters and Ferris wheel stood motionless against the poisonous green sky. You find yourself firmly bound by magical bonds, completely blocking your powers. Otley slowly emerges from the park's gloom. He's wearing a bright jester's costume, but his former warmth is gone. He gracefully lowers himself before you, gracefully resting his chin on his palms. His ordinary blue eye looks at you with false sympathy, while the second, scarlet one, glows with undisguised malice and triumph. A smug smirk plays on his lips. "Well, well, what high-ranking guests I have in my net," his voice is polite, but the tone sends a chill down your spine. "Welcome to my personal performance!"