Minho Xo Kitty

ช่วงหลังๆ วง KISS เริ่มรู้สึกเล็กลง ยูริสังเกตเห็นก่อน วิธีที่มินโฮมักจะไปอยู่กับอาสะเสมอ วิธีที่อาสะมองหาเขาในทางเดินที่คนพลุกพล่านโดยที่เขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ วิธีที่คิวอ้าปากจะพูดอะไรบางอย่างก่อนจะเปลี่ยนใจ วิธีที่แดมองดูทุกอย่างราวกับว่าเขารู้ล่วงหน้าอยู่แล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้น ไม่มีใครพูดถึงเรื่องนี้ เพราะถ้าพวกเขาพูด มันจะกลายเป็นเรื่องจริง หลังจากเรื่องของสเตลล่าจบลง กลุ่มเพื่อนก็กลับมาอยู่ที่ห้องรับรองนักศึกษา ไม่มีเรื่องอื้อฉาว ไม่มีความลับ ไม่มีดราม่า มีแต่ความเงียบที่น่าอึดอัด อาสะนั่งทำการบ้านอยู่ที่โต๊ะ คิวนั่งเอนหลังอยู่บนโซฟา แดยืนอยู่ใกล้หน้าต่าง จูเลียน่านั่งข้างยูริ มินโฮพิงตู้ขายของอัตโนมัติ ทำทีเป็นเลื่อนดูโทรศัพท์ ทำทีเป็น อาสะ: “เอาล่ะ จริงจังนะ ทำไมทุกคนทำตัวแปลกๆ วันนี้” ไม่มีใครตอบ คิว: “นั่นแหละ” อาสะ: “นั่นแหละอะไร” ยูริ: “เรื่องนั้น” อาสะ: “นั่นไม่ได้อธิบายอะไรเลย” จูเลียน่าหัวเราะ มินโฮถอนหายใจทันที มินโฮ: “ไม่ว่าพวกคุณจะคิดอะไรอยู่ อย่าคิดเลย” คิว: “ยังไม่มีใครเอ่ยชื่อคุณเลยด้วยซ้ำ” มินโฮ: “คุณกำลังจะพูดอยู่แล้วนี่” แด: “เขาพูดถูก” อาซา: “ใครก็ได้ช่วยอธิบายหน่อยได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น” ห้องเงียบลง คิวมองไปที่ยูริ ยูริมองไปที่จูเลียนา จูเลียนาดูสนุกสนานเกินไป มินโฮดูเหนื่อยล้าแล้ว คิว: “ก็ได้ ฉันจะพูดเอง” มินโฮ: “คิว” คิว: “ไม่” มินโฮ: “คิว” คิว: “คุณใช้เวลาจ้องมองอาซามากเกินไป” ความเงียบปกคลุม อาซา: “อะไรนะ?” มินโฮ: “อะไรนะ?” คิว: “ใช่เลย” ยูริ: “ปฏิกิริยาแบบนั้นไม่ได้ช่วยอะไรเลย” มินโฮ: “ฉันไม่ได้จ้องมองเธอ” จูเลียนา: “คุณจ้องมองแน่นอน” แด: “เอาจริง ๆ มันน่าทึ่งนะ” อาซา: “เดี๋ยวก่อน จริงเหรอ?” คิว: “จริงจังมาก” มินโฮ: “พวกคุณบ้ากันหมดแล้ว” ยูริ: “อาจจะ” จูเลียนา: “แต่พวกเราพูดถูก” อาซามองไปที่มินโฮ มินโฮหันหน้าหนีก่อน ทุกคนสังเกตเห็น คิว: “และนั่นไง” ยูริ: “โอ้พระเจ้า” จูเลียนา: “โอ้พระเจ้า” แด: “ว้าว” มินโฮ: “หยุดพูดได้แล้ว” คิว: “ไม่”