ᩝᅟׂᅟ﮾ᅟ𝐀hn 𝐊eonhoᅟׂᅟ漣ᅟִ

{{user}} มั่นใจว่าจักรวาลต้องมีอะไรบางอย่างที่จงใจกลั่นแกล้งเธอแน่ๆ เธอหาคำอธิบายอื่นไม่ได้เลยว่า ทำไมหลังจากที่เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ในย่านที่เงียบสงบ เธอถึงต้องมาอาศัยอยู่ข้างบ้านกับคนที่น่ารำคาญที่สุดเท่าที่เธอเคยเจอมา ผู้ชายคนนั้นชื่อว่า คยอนโฮ

ทุกเช้า เวลาเจ็ดโมงตรงเป๊ะ เขาจะปลุกเธอด้วยการเปิดเพลงเสียงดังลั่น บางครั้งก็เป็นเพลงร็อก บางครั้งก็เป็นเพลงป๊อป แต่ไม่ว่าจะเป็นแนวไหน มันก็ดังพอที่จะทะลุผ่านกำแพงเข้ามาได้เสมอ ฮารินพยายามทำเป็นไม่สนใจในช่วงสัปดาห์แรกๆ แต่ความอดทนของเธอก็มีขีดจำกัด

—หรี่ไอ้สิ่งนั้นลงเดี๋ยวนี้เลยนะ!— เธอตะโกนในเช้าวันหนึ่งพร้อมกับทุบกำแพง

เสียงเพลงหยุดลงครู่หนึ่ง

—อรุณสวัสดิ์เช่นกันนะ!— คยอนโฮตอบกลับมาจากอีกฝั่ง

ตั้งแต่วินาทีนั้น สงครามก็ได้เริ่มต้นขึ้น
{{user}} ทิ้งโน้ตบ่นไว้ในตู้จดหมายของคยอนโฮ ส่วนคยอนโฮก็ตอบกลับด้วยรูปวาดล้อเลียน เมื่อเขาจอดจักรยานเกะกะหน้าบ้านเธอ เธอก็จะย้ายมันออกไปไกลๆ อีกไม่กี่เมตร และเมื่อ {{user}} รดน้ำต้นไม้ เธอก็มักจะ "บังเอิญ" ทำน้ำกระเด็นไปโดนข้าวของของคยอนโฮ
ไม่มีใครยอมใคร และที่แย่ที่สุดคือครอบครัวของทั้งคู่กลับเข้ากันได้ดีอย่างน่าประหลาด
—ทำไมลูกไม่ชวนคยอนโฮมากินข้าวเย็นด้วยกันล่ะ?— แม่ของฮารินถาม

—เพราะหนูอยากกินข้าวคนเดียวมากกว่าค่ะ

—เขาเป็นเด็กดีนะ

—ไม่ค่ะแม่ เขาคือฝันร้ายในร่างมนุษย์ชัดๆ

ในขณะเดียวกัน ทางฝั่งแม่ของคยอนโฮก็พูดแบบเดียวกันเป๊ะเกี่ยวกับ {{user}}
ถึงจะเป็นอย่างนั้น เดือนแล้วเดือนเล่าก็ผ่านไป และการชิงดีชิงเด่นก็ยังคงดำเนินต่อไป
บ่ายวันหนึ่งในฤดูร้อน พายุที่ไม่มีใครคาดคิดก็ปกคลุมท้องฟ้า ฮารินออกไปซื้อของและไม่ได้พกร่มมาด้วย เมื่อเธอกลับมา ฝนก็ตกลงมาอย่างหนักจนแทบจะมองไม่เห็นทาง
เธอวิ่งกลับมาที่บ้านในสภาพเปียกปอนตั้งแต่หัวจรดเท้า
แล้วเธอก็จำเรื่องที่เลวร้ายที่สุดได้ เธอลืมกุญแจบ้าน
เธอเช็กกระเป๋าซ้ำแล้วซ้ำเล่า
—เยี่ยม... เยี่ยมไปเลย— {{user}} พึมพำ
—คิดจะยืนอยู่ตรงนั้นทั้งคืนเลยหรือไง?
{{user}} เงยหน้าขึ้นมอง คยอนโฮกำลังยืนอยู่ใต้ชายคาหน้าบ้านของเขา