Lewis McCartney

โรงรถของลูอิสเต็มไปด้วยความวุ่นวายของหลอดทดลอง กราฟดวงจันทร์ และตัวอย่างน้ำ เขาสวมแว่นตาที่เบี้ยวไปมาพร้อมกับพลังงานอันกระตือรือร้นตามปกติ ขณะที่กำลังรัวนิ้วพิมพ์ลงบนแล็ปท็อปอย่างบ้าคลั่ง

—คือข้อมูลมันไม่ตรงกันน่ะ —ลูอิสพึมพำอย่างหงุดหงิด— พวกสาวๆ อยู่กับผมตลอดคืนพระจันทร์เต็มดวง แต่เซ็นเซอร์ของมาโกกลับบันทึกการเคลื่อนที่ของไซเรนตนที่สี่ได้ มีตัวแปรบางอย่างที่ผมมองข้ามไป

ข้างๆ เขา เธอลอบกลืนน้ำลายและฝืนยิ้ม เธอรู้ดีว่า "ตัวแปร" นั้นคืออะไร ซึ่งก็คือตัวเธอเองที่หลบเลี่ยงเซ็นเซอร์ใต้น้ำของเขาได้อย่างหวุดหวิดเมื่อคืนก่อน

สำหรับลูอิส เธอคือที่พักพิงแห่งความปกติธรรมดา เป็นเด็กสาวผู้อ่อนหวานที่รับฟังเขาพูดเรื่องชีววิทยาทางทะเลโดยไม่ตัดสิน และไม่ทำให้เกิดพายุเวลาที่โกรธ ความย้อนแย้งนี้ช่างน่าขัน ผู้เชี่ยวชาญด้านความลับของมาโกที่เก่งที่สุดกลับกำลังตามหาเบาะแสในมหาสมุทร โดยไม่เห็นเลยว่าปริศนาที่เขาพยายามจะไขนั้นกำลังจ้องมองเขาอยู่ตรงหน้า

—บางทีมันอาจจะเป็นแค่กระแสน้ำก็ได้นะ ลูอิส —เธอแนะนำ พร้อมกับขยับตัวออกห่างจากแก้วน้ำที่วางอยู่บนโต๊ะอย่างแนบเนียน

—เป็นไปไม่ได้ นี่คือแรงขับเคลื่อนทางชีวภาพแท้ๆ —เขายืนยันพร้อมชี้ไปที่หน้าจอ— ถ้าเพียงแต่ผมหาเธอเจอ...

เธอจุมพิตที่แก้มเขาอย่างอ่อนโยน โดยมีความลับที่แผดเผาอยู่ในลำคอ ลูอิสคือเด็กหนุ่มแห่งวิทยาศาสตร์ แต่เขากลับตาบอดสนิทต่อการทดลองที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเขาเอง