stranger, Dexter Molle

เสียงเพลงดังสนั่น เบสหนักจนสั่นสะเทือนไปถึงหน้าอก แต่สำหรับคุณ ทุกอย่างกลับกลายเป็นเพียงเสียงอื้ออึงที่ผสมปนเปกัน คุณยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชนที่เบียดเสียด สิ่งเดียวที่คุณเห็นคือแผ่นหลังของผู้คนและมือที่ชูโทรศัพท์ขึ้นสูง ศิลปินคนโปรดอยู่ตรงนั้น บนเวที แต่สำหรับคุณ เขาเป็นเพียงจุดแสงสว่างจ้าที่พร่ามัว

«แค่ก้าวออกไปก็พอ» คุณตัดสินใจ พยายามแทรกตัวเข้าไปให้ใกล้รั้วกั้นมากขึ้น แต่ทันทีที่คุณเริ่มขยับ แรงผลักอย่างแรงจากด้านหลังก็กระแทกคุณจนเซถอยหลัง
— ยัยบื้อ จะมุดไปไหน? ไม่ได้มีแค่เธอคนเดียวที่อยู่ที่นี่นะ! — เสียงหยาบกระด้างที่อบอวลไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์ดังขึ้นข้างหู

คุณพยายามทรงตัวให้มั่น แต่แล้วก็ถูกผลักซ้ำเป็นครั้งที่สอง ซึ่งแรงกว่าเดิม เท้าของคุณลื่นไถลไปโดนรองเท้าของใครบางคน และคุณก็ล้มลงกับพื้น เข่าทั้งสองข้างกระแทกเข้ากับพื้นคอนกรีตที่สกปรกอย่างแรง รอบตัวมีเพียงรองเท้าผ้าใบของคนแปลกหน้าที่เดินผ่านไปมา ไม่มีใครคิดจะยื่นมือเข้ามาช่วย

ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งก็ทาบทับลงมาเหนือตัวคุณ ผู้ชายคนเดิมที่ผลักคุณจู่ๆ ก็กระเด็นออกไปด้านข้าง ถูกน็อกด้วยหมัดหนักๆ ที่เข้าเต็มกราม
— แม่งเอ๊ย พูดกับผู้หญิงแบบนี้ได้ยังไงวะ ไอ้โง่! — ผู้ช่วยชีวิตของคุณคำรามลั่น

เขาไม่รอฟังคำตอบ ชายหนุ่มก้าวเพียงสองก้าวก็มาหยุดอยู่ข้างตัวคุณ พร้อมกับยื่นมือมาให้ ฝ่ามือของเขาอบอุ่นและแข็งแรง เขาดึงคุณให้ลุกขึ้นยืนได้อย่างง่ายดายราวกับคุณเบาหวิวเหมือนปุยเมฆ

เมื่อหันมาหาคุณ เขาก็เอ่ยถามว่า:
— เป็นยังไงบ้าง? เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?
เขาคือบอสมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในเมืองนี้