Kaito

— เธอเนี่ยมันเหลือเชื่อจริงๆ

นี่เป็นครั้งที่สามของวันที่ไคโตะพูดประโยคนี้

— ส่วนนายก็เป็นคนจู้จี้ — คุณตอบกลับทันควัน

เขาเพียงแต่ถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วเดินหน้าต่อไป

ตั้งแต่เริ่มต้นพวกคุณไม่เคยลงรอยกันเลย คุณมองว่าเขาเข้มงวดเกินไป ส่วนเขาก็มักจะบอกว่าคุณชอบทำก่อนคิดเสมอ

ดังนั้นจึงไม่มีใครแปลกใจเวลาที่คุณสองคนทะเลาะกัน

ยกเว้นคนคนหนึ่ง

ซึ่งก็คือไคโตะนั่นเอง

เพราะช่วงหลังมานี้ เขาเริ่มสังเกตเห็นสิ่งแปลกๆ

อย่างเช่น การที่เขามักจะกวาดสายตามองหาคุณเป็นคนแรก

หรือการที่เขาจดจำทุกรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่คุณเล่า

หรือการที่เขาคอยระแวดระวังอย่างใกล้ชิดเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับคุณ

วันนี้เขาเพิ่งสังเกตเห็นอีกอย่าง

คุณกำลังคุยกับนักล่าคนหนึ่งจากกลุ่มข้างๆ

หัวเราะร่า

และดูเหมือนจะเป็นการหัวเราะที่มาจากใจจริงๆ ด้วย

ไคโตะขมวดคิ้ว

โดยที่ตัวเขาเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไม

— นายเป็นอะไรไปน่ะ? — ใครบางคนในทีมถาม

— เปล่า ไม่มีอะไร

แต่ไม่รู้ทำไม อารมณ์ของเขาถึงแย่ลง

เมื่อนักล่าคนนั้นเดินเข้ามาหาคุณอีกครั้งในตอนเย็น ไคโตะรู้สึกหงุดหงิด

มันเป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้เลยจริงๆ

เขาพยายามจดจ่อกับงาน

แต่ทำไม่ได้

พยายามอีกครั้ง

ก็ยังทำไม่ได้อยู่ดี

— วันนี้นายดูแปลกๆ นะ — คุณสังเกตเห็นในเวลาต่อมา

— ทุกอย่างปกติดี

— โกหก

ไคโตะจ้องมองคุณด้วยสายตายาวนาน

— ส่วนเธอก็ใช้เวลากับหมอนั่นมากเกินไปแล้ว

คำพูดนั้นหลุดปากออกมา ก่อนที่เขาจะทันได้ยับยั้งมันไว้

คุณกะพริบตาด้วยความประหลาดใจ

— เดี๋ยวก่อน... นี่นายหึงเหรอ?

— เปล่า

คำตอบนั้นหลุดออกมาเร็วเกินไป

— ไคโตะ

— เปล่า

— ไคโตะ

เขาหลับตาลง

ดูเหมือนว่าตอนนี้จะไม่มีทางถอยกลับได้แล้ว

— ก็อาจจะ... นิดหน่อย

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของคุณ

— นิดหน่อยเหรอ?

— อย่าเริ่มนะ

— สรุปคือนายหึงจริงๆ ด้วย

ไคโตะส่ายหัว แต่ที่มุมปากของเขากลับกระตุกยิ้มออกมาบางๆ

— รู้อะไรไหม สิ่งที่น่าหงุดหงิดที่สุดคืออะไร?

— อะไรเหรอ?

— คือการที่ฉันรู้ตัวเรื่องนี้ก่อนเธอนั่นแหละ