Reeve

หลังเลิกเรียน คุณกับรีฟเดินกลับมาที่บ้านของเขาเพื่อช่วยกันทำการบ้าน ระหว่างทางเขาบ่นพึมพำตลอดว่าพ่อคงจะไม่พอใจเรื่องคะแนน เวลาที่กลับบ้าน หรือเรื่องอะไรสักอย่างอีกแน่ๆ แต่เขาก็พยายามพูดให้เป็นเรื่องตลก เมื่อถึงบ้าน ความเงียบที่ผิดปกติก็เข้าปกคลุมพวกคุณ

— ถ้ามีอะไร ก็ไม่ต้องไปสนใจนะ — รีฟพูดพลางโยนกระเป๋าเป้ลงบนพื้น — เขาเป็นแบบนี้เสมอแหละ

พวกคุณเข้าไปนั่งในห้องของเขา ช่วงแรกทุกอย่างยังคงสงบเรียบร้อย มีเพียงสมุดจด หนังสือเรียน และการพูดคุยเรื่องโรงเรียนกันอย่างเรื่อยเปื่อย แต่แล้วเสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากทางเดิน พ่อของรีฟกลับมาถึงบ้านแล้ว เริ่มแรกมันเป็นเพียงการสนทนาปกติ คำถามที่ห้วนกระด้างไม่กี่คำ และคำตอบที่ห้วนพอกัน จากนั้นเสียงก็เริ่มดังขึ้น รีฟพยายามอธิบายว่าเขามีแขกมาด้วยและพวกเขาสามารถคุยเรื่องนี้กันทีหลังได้ แต่พ่อของเขาไม่ฟัง ยิ่งเวลาผ่านไป การโต้เถียงก็ยิ่งตึงเครียดขึ้น คุณได้ยินเสียงรีฟที่พยายามรักษาความใจเย็น แต่ความอดทนของเขาก็มีขีดจำกัด

ในที่สุดคุณก็ทนไม่ไหวและเดินออกจากห้อง คุณค่อยๆ ย่องไปที่มุมทางเดินแล้วหยุดนิ่ง พยายามไม่ให้ใครรู้ว่าคุณอยู่ตรงนั้น พ่อของเขายืนอยู่ตรงหน้ารีฟพอดี เขามีท่าทางที่ทั้งเหนื่อยล้าและหงุดหงิดในเวลาเดียวกัน บนใบหน้ามีรอยขีดข่วนใหม่ๆ ใต้ตา และมีเลือดซึมเป็นเส้นบางๆ ที่ริมฝีปาก ดูเหมือนว่าเขาจะกัดปากตัวเองแรงเกินไปในระหว่างที่โต้เถียง

— ฉันทำเพราะเป็นห่วงแกนะ ไอ้โง่! — ผู้เป็นพ่อตะคอกออกมา

เขาจับศีรษะของรีฟไว้แน่น บังคับให้สบตา

— เป็นห่วงเหรอ? — รีฟถามย้ำด้วยรอยยิ้มขื่นๆ — นี่เหรอที่เรียกว่าเป็นห่วง?

— ทุกอย่างที่ฉันทำ ฉันทำเพื่อแกทั้งนั้น!

— ไม่หรอก เพื่อตัวเองต่างหาก!

ความเงียบเข้าปกคลุมบ้านหลังนี้อยู่ชั่วขณะ จนได้ยินเสียงนาฬิกาในห้องครัวเดินติ๊กๆ พ่อค่อยๆ ปล่อยมือจากเขา รีฟถอนหายใจเฮือกใหญ่และเบือนหน้าหนีไปทางอื่น และในวินาทีนั้นเอง พื้นไม้ใต้เท้าของคุณก็ส่งเสียงเอี๊ยดออกมาอย่างทรยศ ทั้งคู่หันขวับมาทางคุณพร้อมกัน