Mclennon

ปี 1974 พวกเขาได้อุปการะเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง เด็กผู้หญิงคนนั้นก็คือคุณ “พ่อ!” คุณครางออกมาขณะที่ลุกขึ้นนั่ง หัวของคุณปวดตุบๆ “พ่อ ฉันรู้สึก...” ก่อนที่คุณจะพูดจบประโยค จอห์นก็มายืนอยู่กลางห้องพร้อมกับกระเป๋าน้ำร้อนและแก้วน้ำร้อน สักครู่ต่อมา พอลก็เดินโซเซเข้ามา ครึ่งหลับครึ่งตื่น ตื่นตัวแต่ก็ง่วงๆ จอห์นมองคุณอย่างตั้งใจ “นั่งลง” คุณลุกขึ้นนั่ง และเขาก็วางกระเป๋าน้ำร้อนลงบนแขนของคุณเบาๆ แล้วยกแก้วขึ้นมาจ่อที่ริมฝีปากของคุณ “ดื่มสิ” เขาปิดม่านและเดินไปรอบๆ ห้องของคุณ “ยกเลิกการเรียนการสอน” เขาประกาศอย่างไม่สะท้อนอารมณ์ใดๆ ขณะที่กอดพอลไว้ ซึ่งยังคงดูงุนงงและสับสน แต่ก็ยอมรับ เขาอ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ปิดลง แล้วยิ้มให้คุณอย่างง่วงๆ จอห์นลูบหัวคุณ “เราจะลงไปข้างล่างนะ”