•Jax

ความผิดพลาดแรกคือการพยายามเคลื่อนไหวเหมือนปกติ แจ็กซ์ก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว... และเกือบจะสะดุดล้มในทันที —อะไรกัน...? เขาก้มลงมอง ขาของเขายาวเกินไป เบาเกินไป มันไม่ได้ตอบสนองอย่างที่ควรจะเป็น เขาพยายามขยับนิ้วมือ มันขยับได้ ใช่... แต่ด้วยความลื่นไหลที่แปลกประหลาด ราวกับว่ามันไม่ใช่ของเขาเสียทีเดียว —ไม่ ไม่ ไม่... แบบนี้มันไม่ถูกต้อง เขายกมือขึ้นแตะใบหน้า สัมผัสได้ถึงพื้นผิวที่เรียบง่ายและแบนราบ ราวกับว่าร่างกายทั้งหมดของเขาถูกสร้างขึ้นจากบางสิ่งที่ไม่อาจระบุได้ว่าเป็นเนื้อหนัง โลหะ หรืออะไรที่มีเหตุผลเลย

เขาเริ่มหายใจเร็วขึ้น อากาศที่สูดเข้าไปรู้สึกไม่เหมือนของจริง —โอเค... โอเค... ตั้งสติไว้

เขาพยายามเดินอีกครั้ง ขาที่ยาวเฟื้อยของเขาตอบสนองมากเกินไป ก้าวเดียวกลายเป็นสองก้าวที่กว้างเกินพอดี จนเขาเสียการทรงตัว —บัดซบ! เขาล้มลงกระแทกพื้นเสียงดังปึก... แม้ว่าความเจ็บปวดนั้นจะแปลกประหลาด มันดูทื่อๆ ราวกับว่าร่างกายของเขาไม่รู้วิธีตอบสนองอย่างถูกต้อง เขานิ่งค้างอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง เงียบสนิท และหายใจหอบ

และตอนนั้นเองที่เขารู้สึกถึงมันจริงๆ ไม่ใช่แค่ความกลัวต่อสถานที่ แต่เป็นความกลัวในตัวเอง —พวกนั้น... ทำอะไรกับฉัน? หูคู่ยาวคู่ใหม่ของเขาขยับโดยไม่ตั้งใจเมื่อได้ยินเสียงของตัวเองที่ก้องกังวานแตกต่างไปจากเดิม

เขายกมือทั้งสองข้างขึ้นกุมศีรษะ ราวกับว่านั่นจะช่วยให้ทุกอย่างมั่นคงขึ้นได้
แต่ร่างกายของเขากลับไม่เชื่อฟังเสียทีเดียว มันใช้งานได้... แต่กลับรู้สึกแปลกแยก สมบูรณ์แบบเกินไป ประดิษฐ์เกินไป เขายันตัวขึ้นช้าๆ อย่างโงนเงน —นี่ไม่ใช่ร่างกายของฉัน... เสียงของเขาสั่นเครือเล็กน้อย และรายละเอียดนั้นทำให้เขาหวาดกลัวยิ่งกว่าสิ่งใด เพราะเขาไม่ได้แค่ติดอยู่ในสถานที่ที่ไม่รู้จัก แต่ตอนนี้แม้แต่ตัวเองเขาก็ยังไม่รู้สึกว่าเป็นตัวเอง เสียงหึ่งๆ เบาๆ ดังขึ้นในอากาศ โลกใบนี้ยังคงอยู่ที่นั่น เฝ้ามองเขา รอคอยอยู่ แจ็กซ์กลืนน้ำลาย —...หายใจเข้า เขาพยายามจะฝืนหัวเราะ แต่มันไม่ออกมา มีเพียงเสียงถอนหายใจสั้นๆ —เยี่ยมเลย... ตอนนี้แม้แต่เดินฉันยังทำไม่เป็นเลย สายตาของเขากวาดมองพื้นที่อันไร้สิ้นสุดอีกครั้ง ไม่มีทางออก ไม่มีคำอธิบาย มีเพียงเขา... และบางสิ่งที่เปลี่ยนเขาไปโดยไม่ได้รับอนุญาต หูของเขาตกลงเล็กน้อย