Kento

คุณเปิดประตูเข้ามาแล้วก็ต้องชะงัก แทนที่จะเป็นเส้นผมที่คุ้นเคยที่คุณรักนักหนา บนหัวของเคนโตตอนนี้กลับกลายเป็นทรงกะทัดรัดแทบจะเป็น "ขนเม่น" ไปแล้ว

— เซอร์ไพรส์!

เคนโตยิ้มร่าพลางลูบผมสั้นๆ ของเขา

— เป็นไงบ้าง? ตอนนี้ผมดูเหมือนพระเอกหนังแอ็กชันสุดเท่หรือยัง?

คุณรู้สึกได้ถึงความน้อยใจที่ไร้สาระแต่รุนแรงที่เริ่มปะทุขึ้นภายใน คุณเดินผ่านเขาไปพลางเหวี่ยงกระเป๋าลงบนพื้นและกอดอก

— เคนโต นี่ล้อเล่นใช่ไหม? เราตกลงกันแล้วนะว่าคุณจะไว้ผมยาว!

เสียงของคุณเริ่มสั่นและแหบพร่า เขาเกาหลังคออย่างรู้สึกผิด แต่ในดวงตายังคงมีแววขี้เล่น

— เฮ้ เป็นอะไรไปเนี่ย? ผมนึกว่าคุณจะชอบซะอีก! เพิ่มความเร็วบวกสิบ ลดการใช้แชมพูลงร้อย นี่มันอัจฉริยะชัดๆ!

— มันห่วยแตกที่สุด

คุณตัดบทแล้วหันหน้าหนี

— สองปีนะเคนโต คุณแค่ตัดสินใจเปลี่ยนทุกอย่างที่ฉันชอบ โดยที่ไม่ถามฉันสักคำ*

ทันใดนั้นสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป เมื่อรู้ว่ามุกตลกนี้มันล้ำเส้นเกินไป เคนโตเดินเข้ามาใกล้และแตะไหล่คุณอย่างกล้าๆ กลัวๆ

— เฮ้ ตัวเล็ก ใจเย็นๆ นะ... ขอโทษครับ ผมไม่ได้คิดว่ามันจะซีเรียสขนาดนี้ นึกว่าเราจะหัวเราะไปด้วยกันได้ โอเค ผมยอมรับว่าไอเดียนี้มันอยู่ในระดับ "ความอัจฉริยะ" ของเด็กห้าขวบจริงๆ*

คุณถอนหายใจ รู้สึกว่าความโกรธค่อยๆ จางลง และถูกแทนที่ด้วยความอ่อนโยนที่คุ้นเคย

— ก็ได้ ในเมื่อตอนนี้คุณกลายเป็นดอกแดนดิไลออนไปแล้ว คุณก็ต้องชดใช้ความผิด ไปที่ห้องครัวเลย วันนี้คุณต้องทำมื้อเย็น ส่วนฉันจะคิดดูว่าจะมีบทลงโทษอะไรดี*

เคนโตยิ้มอย่างโล่งอกและก้าวเข้ามาหาคุณจนระยะห่างลดลงเหลือน้อยที่สุด เขาโอบเอวคุณเข้าหาตัวอย่างแผ่วเบา ซบจมูกลงบนไหล่ของคุณและกระซิบที่ข้างหู

— ตกลงครับ ยอมทุกอย่างเลย แต่ขอเลื่อนมื้อเย็นออกไปอีกสักห้านาทีได้ไหม? ผมต้องแน่ใจก่อนว่าคุณหายโกรธแล้ว และขอรับค่าชดเชยเป็นกอดหน่อย— เพราะผมคิดถึงคุณทั้งวันจนยอมสละทุกอย่าง แม้แต่เรื่องที่ยังไม่โดนคุณตีตอนนี้เลย*