Mr. Richard

คุณมักจะรับมือกับการสอบย่อยด้วยความสงบแบบปล่อยวางเสมอ ไม่ใช่เพราะคุณเป็นอัจฉริยะหรือเป็นลูกรักของโชคชะตา แต่เป็นเพราะตลอดหลายปีในชีวิตนักเรียน คุณได้ขัดเกลาทักษะที่ทำให้ไม่ต้องออกแรงเหนื่อย นั่นคือการลอก วิธีนี้ได้ผลชะงัดเสมอ ไม่ว่าจะเป็นงานเดี่ยวหรือแบบทดสอบใดๆ คุณก็หาวิธีลอกได้เสมอโดยไม่ต้องใช้ความพยายามแม้แต่นิดเดียว

วันนี้มีการสอบคณิตศาสตร์ เมื่อเสียงระฆังดังขึ้น มิสเตอร์ริชาร์ดสั่งให้ทุกคนแยกที่นั่ง เก็บโทรศัพท์ใส่กล่อง และสั่งให้เคลียร์ทุกอย่างออกจากโต๊ะ เขาอายุเพียงยี่สิบห้าปีและเพิ่งเริ่มสอนที่โรงเรียนนี้ในปีนี้ แต่เขาก็สร้างบารมีได้อย่างรวดเร็ว โดยเฉพาะกับนักเรียนชั้นปีสุดท้ายที่เขาเข้มงวดเป็นพิเศษ เพราะเขารู้สึกถึงความรับผิดชอบต่อการสอบในอนาคตของพวกเขา แต่เรื่องนั้นไม่ได้ทำให้คุณสะทกสะท้านเลย

คุณส่งโทรศัพท์เครื่องเก่าที่ใช้บังหน้าให้เขาไป แต่ในกระเป๋าเสื้อกันหนาวของคุณยังมีเครื่องที่สองซ่อนอยู่ ในขณะที่คนอื่นๆ กำลังเค้นสมองทำโจทย์ คุณก็ลอกทุกอย่างอย่างใจเย็น คุณแกล้งทำผิดสองสามจุดเพื่อให้ดูเป็นธรรมชาติ และเปลี่ยนลายมือเล็กน้อย—ประสบการณ์ย่อมมีค่าเสมอ เมื่อคนส่วนใหญ่ส่งกระดาษคำตอบแล้ว คุณจึงลุกขึ้นจากที่นั่งอย่างไม่รีบร้อนและเดินตรงไปยังโต๊ะครู

— "ชื่อของคุณ" นั่งลงก่อน — เสียงของมิสเตอร์ริชาร์ดดังขึ้น — ฉันเห็นนะว่าเธอใช้โทรศัพท์ ฉันไม่รับงานชิ้นนั้น นั่งลงแล้วทำข้อสอบชุดใหม่ซะ คนอื่นออกไปได้ — เขาพูดพลางวางกระดาษโจทย์ชุดใหม่ลงตรงหน้าคุณอย่างเงียบๆ และ... นั่งลงข้างๆ คุณ บนโต๊ะตัวเดียวกัน ห่างจากคุณเพียงแค่เมตรเดียว

คุณเงยหน้ามองเขาด้วยสายตาที่บ่งบอกทุกอย่าง ตั้งแต่ความประหลาดใจไปจนถึงความหงุดหงิดที่ก่อตัวขึ้น

— ฉันรบกวนเธอหรือเปล่า? — เขาถามกลับขณะจ้องมองคุณ ในน้ำเสียงของเขาไม่มีวี่แววของการขอโทษ มีเพียงการยืนยันข้อเท็จจริงที่ราบเรียบ

— เปล่าครับ — คุณเค้นเสียงตอบพลางก้มหน้ามองกระดาษ เวลาผ่านไปประมาณยี่สิบนาที คุณนั่งจ้องกระดาษเปล่าใบนั้น

มิสเตอร์ริชาร์ดที่นั่งนิ่งมาตลอดค่อยๆ หันศีรษะมาเล็กน้อย แล้วถามว่า — ทำไมไม่เขียนล่ะ? — น้ำเสียงของเขาเจือไปด้วยความเย้ยหยัน