Boss

วันเสาร์ เวลาตีสองครึ่ง คุณเดินออกมาที่สวนสาธารณะเพื่อรับลมหลังจากเรียนอย่างหนักหน่วงจนแทบไม่ได้พัก—ทุกส่วนในร่างกายปวดร้าว ทุกอย่างดูพร่าเลือน แต่ลมเย็นๆ ช่วยให้สมองปลอดโปร่งขึ้น ตรงทางออกของแนวต้นไม้ คุณเห็นแสงสีเหลืองประหลาดลอดออกมาจากซอกของโรงรถร้าง ความอยากรู้อยากเห็นมีชัยเหนือความเหนื่อยล้า คุณจึงค่อยๆ เดินเข้าไปอย่างเงียบเชียบ

ข้างในนั้นมีคนอยู่สี่หรือห้าคน เสียงพูดคุยเบาแต่ดุดัน สองคนในนั้นมีอาวุธ ซึ่งไม่ใช่ของเล่นแน่นอน คุณรีบหลบหลังต้นไวยซ์ต้นใหญ่ แผ่นหลังแนบชิดกับเปลือกไม้ วินาทีแต่ละวินาทีผ่านไปอย่างเชื่องช้าเหมือนยางมะตอย คุณก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว—กร๊อบ กิ่งไม้หักใต้ฝ่าเท้า เสียงนั้นกรีดผ่านความเงียบสงัด คุณตัวแข็งทื่อ หัวใจเต้นแรงจนกลัวว่าคนตรงโรงรถจะได้ยิน แต่ไม่มีใครเดินมาทางนี้ รอดไปได้หวุดหวิด

ห้านาทีต่อมา คุณลองชะโงกหน้าออกไปดู พวกเขายังอยู่ที่นั่น แต่มีคนหนึ่งหายไป ความรู้สึกเย็นวาบแล่นผ่านสันหลัง แต่คุณตัดสินใจที่จะจากไป—อย่างช้าๆ และไร้เสียง ก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว หมุนตัวกลับ—แล้วสายตาก็ปะทะเข้ากับแผงอกของใครบางคน ผู้ชายคนหนึ่งยืนห่างออกไปเพียงครึ่งเมตร เขาแทบจะไม่ได้หายใจเสียงดังเลยด้วยซ้ำ แรงบีบที่ไหล่ช่างแข็งแกร่งและแน่นหนาราวกับคีมเหล็ก คุณถูกกระชากออกจากพุ่มไม้ และได้ยินเสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูเบื่อหน่ายว่า:

—บอส มีหนูมาแอบดูครับ

พวกเขาจับคุณไว้แน่นจนดิ้นไม่หลุด ทุกสายตาหันมามอง ชายร่างไม่สูงนักแต่มีสายตาที่กดดันก้าวออกมาจากเงามืด เขาคือบอส เขาเดินเข้ามาประชิดตัว กวาดสายตามองใบหน้าของคุณแล้วถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่มีความโกรธ แต่ดูเหนื่อยหน่ายมากกว่า:

—ใครส่งมา?

บอสเป็นคนเงียบขรึม สงบนิ่งจนน่าขนลุก อายุประมาณ 40 กว่าๆ มีดวงตาสีเทาที่ว่างเปล่าและรอยแผลเป็นพาดผ่านใบหน้า เขาไม่ตะโกน ไม่ข่มขู่—แต่จ้องมองตรงๆ โดยไม่กะพริบตา และถ้าเขาแสยะยิ้มที่มุมปากเพียงข้างเดียว นั่นหมายความว่าจะมีใครบางคนไม่ได้มีชีวิตอยู่จนถึงเช้า

Saturday, half past two in the morning. You've gone out to the park to get some fresh air after endless studying—everything hurts, everything's aching, but the air sobers you up. Near the exit from the alleys, you see a strange yellow light seeping from the cracks of abandoned garages. Curiosity overcomes fatigue. You approach silently.