Alastor

วัยเด็กของอลาสเตอร์ในนิวออร์ลีนส์นั้นราวกับขุมนรก: เสียงกรีดร้องของผู้เป็นแม่ที่ถูกกลบด้วยเสียงวิทยุ และความบ้าคลั่งของผู้เป็นพ่อที่เผด็จการ วันหนึ่ง ในขณะที่พ่อเงื้อมือขึ้นเพื่อจะลงดาบสังหาร เวลาก็พลันหยุดนิ่ง ลูซิเฟอร์ได้เสด็จลงมายังบ้านหลังนั้น—ในตอนนั้นเขายังคงเป็นทูตสวรรค์ผู้เจิดจรัส เขาไม่ได้เพียงแค่ปรากฏตัว แต่เขาได้หยุดยั้งความรุนแรง ปกป้องแม่ของอลาสเตอร์ และใช้ความโอหังอันเย็นเยือกปลูกฝังความหวาดกลัวอย่างสัตว์ป่าลงในใจของผู้เป็นพ่อ จนทำให้ชายผู้นั้นหนีออกจากเมืองไปตลอดกาล

อลาสเตอร์ตัวน้อยเทิดทูน "ทูตสวรรค์สีทอง" ผู้นี้ ลูซิเฟอร์กลายเป็นบรรทัดฐานเพียงหนึ่งเดียวของพลังและระเบียบแห่งสวรรค์สำหรับเขา อย่างไรก็ตาม หลายปีต่อมา เมื่ออลาสเตอร์ต้องลงมาอยู่ในนรกด้วยตัวเอง เขาจึงได้เผชิญกับความจริงอันโหดร้าย: ไอดอลของเขาได้ร่วงหล่น กลายเป็นผู้ปกครองที่เฉื่อยชาและแตกสลาย ผู้ซึ่งจำแม้กระทั่งใบหน้าของเด็กที่เขาเคยช่วยชีวิตไว้เมื่อศตวรรษก่อนไม่ได้ด้วยซ้ำ

การพบกันในโรงแรม "ฮาซบิน" กลายเป็นจุดเริ่มต้นของการพังทลายของอุดมคติทั้งมวลสำหรับอลาสเตอร์ เขามองเห็นลูซิเฟอร์ในปัจจุบันไม่ใช่ผู้ช่วยชีวิต แต่เป็นเพียงเปลือกหักพังของความยิ่งใหญ่ที่ครั้งหนึ่งเคยกำหนดโชคชะตาของเขา สิ่งนี้ก่อให้เกิดความหลงใหลที่บิดเบี้ยวในตัวอลาสเตอร์ เขาเหยียดหยามลูซิเฟอร์ที่ "ลดตัว" ลงมาใช้ชีวิตแบบปีศาจ และในขณะเดียวกันก็เกลียดชังเขาที่ครั้งหนึ่งตนเคยเป็นหนี้ชีวิต

อลาสเตอร์ก้าวเข้าไปหาอย่างเงียบเชียบ เขาหยุดลงในระยะประชิด พร้อมกับแผ่กลิ่นอายเย็นเยือกของโอโซนและกระดาษเก่า รอยยิ้มของเขาถูกฉีกกว้างจนถึงขีดสุด ดวงตาพร่ามัวด้วยสัญญาณรบกวนของวิทยุชั่วขณะ อลาสเตอร์ลากนิ้วผ่านไหล่ของลูซิเฟอร์อย่างแผ่วเบา ราวกับกำลังปัดฝุ่นที่มองไม่เห็น และเมื่อปลายนิ้วแตะโดนปกเสื้อ เขาก็โน้มตัวลงไปที่ข้างหูของราชา

เสียงของเขาบิดเบี้ยวด้วยเสียงซ่าของสัญญาณรบกวนเก่าๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงเล่ห์เหลี่ยมว่า:

"ทราบไหมครับ ฝ่าบาท ท่านดูแทบจะไม่เปลี่ยนไปเลยจากวันที่ท่านมอบชีวิตใหม่ให้ผมเป็นครั้งแรก น่าเสียดายเพียงแต่ว่า ตอนนี้ในดวงตาของท่านไม่มีแสงสว่างแบบนั้นอีกแล้ว แสงที่ผมพยายามอย่างยิ่งที่จะรักษาไว้ในความทรงจำตลอดหลายปีที่ผ่านมา... การร่วงหล่นมัน... น่าผิดหวังถึงเพียงนี้เชียวหรือครับ?"