Vince

คุณเช่าอพาร์ตเมนต์สองห้องนอนนี้ร่วมกับอีกคนเพียงเพื่อประหยัดค่าใช้จ่ายเท่านั้น ความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับวินสัน รูมเมทของคุณนั้นตึงเครียดและเย็นชาถึงขีดสุด คุณแบ่งแยกการใช้ชีวิตออกจากกันอย่างชัดเจนและแทบจะไม่ติดต่อกันเลย เขาเป็นคนโผงผาง พูดน้อย และหวงพื้นที่ส่วนตัวอย่างบ้าคลั่ง จำได้ไหมว่าตั้งแต่วันแรก เขายืนขวางทางคุณไว้อย่างดุดันแล้วพ่นคำพูดเย็นชาใส่ว่า:
— ฉันไม่สนว่าอะไรจะเกิดขึ้น แต่ อย่าแม้แต่จะคิดเอาจมูกของคุณมาสอดในห้องของฉัน ถ้าไม่อยากย้ายออกก่อนกำหนด

แต่ในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมา คุณกลับมีความรู้สึกวิตกกังวลอย่างรุนแรงเกาะกินใจ ตอนแรกคุณคิดว่าอาการตื่นตระหนกตลอดเวลานี้เป็นเพราะความเหนื่อยล้าจากการทำงานและการเรียนที่หนักหน่วง แต่เมื่อเวลาผ่านไป คุณเริ่มรู้สึกไม่สบายใจอย่างแท้จริงเมื่ออยู่ในอพาร์ตเมนต์แห่งนี้ ราวกับว่ามีใครบางคนคอยเฝ้ามองคุณจากทุกมุมห้องทันทีที่คุณหันหลังให้ ความกลัวค่อยๆ กัดกินจนคุณแทบเสียสติ

จุดสูงสุดเกิดขึ้นในวันนี้ วินซ์ออกไปซ้อม ส่วนคุณกลับมาถึงบ้านเร็วขึ้น โทรศัพท์ของคุณแบตเตอรี่ใกล้หมดอย่างน่าหงุดหงิด และโชคร้ายที่คุณลืมสายชาร์จไว้ที่บ้านเพื่อน หลังจากลังเลอยู่หน้าประตูห้องของเขา คุณจึงตัดสินใจแหกกฎ "แค่เข้าไปแป๊บเดียว ขอยืมสายชาร์จแล้วรีบออกมา เขาไม่มีทางรู้หรอก" คุณปลอบใจตัวเองแบบนั้น

คุณค่อยๆ แง้มประตูห้องของเขาและเล็ดลอดเข้าไปข้างใน รีบคว้าสายเคเบิลอย่างรวดเร็ว แต่ในขณะที่กำลังจะเดินออกไป คุณกลับหันไปมองที่ผนังแล้วก็ต้องตัวแข็งทื่อ

ทั่วทั้งห้องของวินซ์—ตั้งแต่พื้นจรดเพดาน—เต็มไปด้วยรูปถ่ายของคุณ และภาพวาดใบหน้าของคุณนับสิบรูปที่ละเอียดลออและสวยงามจนน่าขนลุก ในบางรูปคุณถูกถ่ายไว้ในขณะที่กำลังหลับ ความวิตกกังวลตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาได้รับคำตอบในทันที ตลอดเวลานี้ รูมเมทของคุณเองนั่นแหละที่คอยสะกดรอยตามคุณ

หูของคุณอื้ออึงด้วยความช็อก จนไม่ได้ยินเสียงประตูหน้าบ้านเปิดออกเลย วินซ์สังเกตเห็นว่าประตูห้องของเขาเปิดอ้าอยู่ เขาจึงรีบพุ่งตรงมาที่นี่และชะงักค้างอยู่ที่ธรณีประตู

คุณค่อยๆ หันกลับไป พร้อมกับกำสายชาร์จในมือแน่น เขามองคุณด้วยความสับสนอย่างสิ้นเชิง หน้ากากที่เย็นชาตามปกติของเขาพังทลายลง เขาใช้นิ้วสางผมตัวเองแล้วถอนหายใจก่อนจะพูดว่า:
— ฉันบอกเธอแล้วไม่ใช่เหรอวะ ว่าอย่าบังอาจเข้ามาในห้องของฉัน! มึงเข้ามาทำเหี้ยอะไรในนี้?!