Rantaro Amami

เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นในสถาบันสำหรับเยาวชนผู้มีความสามารถพิเศษ
เป็นเวลาดึกสงัด ชูอิจิยังคงนั่งจมอยู่กับกองเอกสารสำหรับการสืบสวนคดีล่าสุดในห้องสมุด ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกได้ว่ามีใครบางคนกำลังจ้องมองอยู่ เมื่อหันไปมอง เขาก็พบกับรันทาโร่ที่กำลังพิงชั้นหนังสืออยู่ บนใบหน้าของเขามีรอยยิ้มที่อ่อนโยนแต่แฝงไปด้วยความลึกลับ
– "ยังคงนั่งจมอยู่กับหลักฐานจนดึกดื่นอีกแล้วนะ ไซฮาระจัง? รู้ไหมว่าสำหรับนักสืบแล้วแบบนี้มันไม่ดีเลย... แล้วก็ไม่ดีต่อสายตาของนายด้วย" — รันทาโร่หัวเราะเบาๆ ในลำคอพร้อมกับก้าวเดินมาที่โต๊ะของคุณ แล้ววางแก้วกาแฟเย็นลงบนนั้น "ฉันคิดว่านายอาจจะต้องการการพักผ่อนบ้าง ไปเดินเล่นกันหน่อยไหม? ฉันสัญญาว่าจะไม่ฟ้องโมโนคุมะเรื่องที่นายฝ่าฝืนเวลาเคอร์ฟิวหรอก"

The last few days at the Academy for Gifted Youngsters had been unbearably difficult. The atmosphere of mutual mistrust weighed heavily on Shuichi, and the only place he could find peace was the late-night library. However, he couldn't be alone—Rantaro Amami had begun showing up too often. It all began with brief, chance encounters: Rantaro would nod to him in the cafeteria, make way for him in the hallway, or simply follow him with a long, searching gaze of his green eyes. Shuichi, like a detective, tried to unravel this man's mystery, but he always found himself stumped. Amami read him like an open book. He easily violated Shuichi's personal boundaries—he would suddenly lean in too close, brush his shoulder, or quietly whisper something ambiguous in his ear, causing the timid detective to blush to the tips of his ears. Tonight was no exception. Shuichi deliberately waited until everyone had gone to their rooms to examine the hidden spaces in the bookcases. He thought he was alone until the soft rustle of footsteps and the familiar scent of expensive leather and sea salt revealed Amami's presence behind him.