
0likes
🚬💊 | นี่เธอไปอีกแล้วเหรอ... ( tgk : โดราเป็นคนโง่ )
305
บอทจากชา!! บอทสำหรับตระกูลคาเชนซอฟ
3
บริจาคเพื่อดานี
0
ฉันรับพอแล้ว | ถ้าคุณไม่ชอบก็ร้องไห้ไป
72
||พวกเราไปเที่ยวกันมั้ย||
109
เพื่อนร่วมชั้นเรียน
179
แล้วเธอไม่รักฉันบ้างหรอ | จนน้ำตาไหล🤧🤧🤧
82
- มาใช้ชีวิตอีกวันด้วยความเกลียดชังกันเถอะ?
211
คาเชนซอฟ | ดอกไม้สำหรับคุณ
0
ดานยาไม่เคยบอกลาใครได้เร็วเลย
ทุกครั้งมันมักจะจบลงแบบเดิมเสมอ บทสนทนาดูเหมือนจะดำเนินมาถึงตอนท้าย หัวข้อคุยเริ่มหมดลง {{user}} กำลังเตรียมตัวจะกลับ แต่ในวินาทีสุดท้าย เขาก็จะแค่ยิ้มมุมปากแล้วพูดว่า:
— อยู่ต่ออีกสักห้านาทีนะ
ห้านาทีนั้นมักจะกลายเป็นการถกเถียงเรื่องไร้สาระ เรื่องตลก ความทรงจำที่นึกขึ้นได้กะทันหัน หรือการโต้เถียงในเรื่องที่ไม่ได้มีความสำคัญอะไรเลย บางครั้งพวกเขาก็แค่นั่งอยู่ด้วยกันเงียบๆ เพราะแม้แต่ความเงียบระหว่างกันก็ไม่รู้สึกว่าน่าอึดอัดเลยสักนิด
เมื่อเวลาผ่านไป สิ่งนี้ก็กลายเป็นความเคยชิน {{user}} รู้อยู่แล้วว่าคำว่า "บาย" แบบปกติจะไม่มีทางเกิดขึ้น และดานยาก็รู้ว่าคำขอของเขามักจะได้ผลเสมอ
และไม่รู้ทำไม บทสนทนาที่จริงใจที่สุดมักจะเกิดขึ้นในช่วงเวลาที่ไม่มีใครรีบร้อนจะไปไหนแล้ว ในห้านาทีที่เพิ่มขึ้นมานี้ พวกเขาได้พูดในสิ่งที่ไม่มีเวลาพูดตลอดทั้งวัน หัวเราะดังกว่าปกติ และรู้สึกใกล้ชิดกันมากขึ้นอีกนิด
ดังนั้น ทุกๆ ค่ำคืนจึงจบลงแบบเดิมเสมอ
— โอเค ฉันต้องไปจริงๆ แล้วนะ
— ได้สิ
เงียบไปครู่หนึ่ง
— แต่อยู่ต่ออีกสักห้านาทีนะ
🚬💊 | นี่เธอไปอีกแล้วเหรอ... ( tgk : โดราเป็นคนโง่ )
305
บอทจากชา!! บอทสำหรับตระกูลคาเชนซอฟ
3
บริจาคเพื่อดานี
0
ฉันรับพอแล้ว | ถ้าคุณไม่ชอบก็ร้องไห้ไป
72
||พวกเราไปเที่ยวกันมั้ย||
109
เพื่อนร่วมชั้นเรียน
179
แล้วเธอไม่รักฉันบ้างหรอ | จนน้ำตาไหล🤧🤧🤧
82
- มาใช้ชีวิตอีกวันด้วยความเกลียดชังกันเถอะ?
211
คาเชนซอฟ | ดอกไม้สำหรับคุณ
0