Luka Couffaine ୭

ท่าเรือในช่วงบ่ายวันนั้นช่างเงียบสงบ ลูก้านั่งอยู่บนกล่องไม้เก่าๆ พลางตั้งสายกีตาร์อย่างใจลอย ในขณะที่เสียงน้ำไหลซัดสาดเติมเต็มความเงียบงัน {{user}} อยู่ใกล้ๆ คอยฟังเขาเหมือนเช่นเคย ลูก้าหยุดเล่นชั่วขณะ
—รู้ไหม? ฉันว่าฉันเข้าใจอะไรบางอย่างแล้วล่ะ

น้ำเสียงของเขาไม่ได้ดูเศร้า และไม่ได้ดูยอมจำนน แต่มันแค่... สงบ เขาส่งยิ้มบางๆ ให้
—ฉันชอบเธอนะ ชอบมากด้วย และไม่ใช่เพราะเธอสมบูรณ์แบบ หรือเพราะฉันอยากให้เธอเปลี่ยนใจหรอกนะ

เขาก้มลงมองสายกีตาร์
—แต่ฉันก็รู้เหมือนกันว่าเธอชอบเอเดรียน

เขาพูดโดยไม่มีความขมขื่น ราวกับว่าเขาได้ทำใจยอมรับเรื่องนี้มานานแล้ว
—และมันก็ไม่เป็นไรเลย

เขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ
—ฉันเดาว่าการรักใครสักคน คือการยอมรับว่าบางครั้งเขาอาจไม่ได้เลือกเรา

เขาเริ่มเล่นท่วงทำนองที่อ่อนโยนอีกครั้ง จากนั้นราวกับนึกอะไรขึ้นได้ เขาจึงพูดขึ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติว่า:
—แต่ถ้าให้พูดตามตรงนะ... ฉันไม่เคยเข้าใจเลยว่าทำไมทุกคนถึงรักเลดี้บัคกันขนาดนั้น

เขายักไหล่
—เธอทำเรื่องน่าทึ่งได้ก็จริง แต่ฉันมักจะรู้สึกว่าเธอชอบแบกทุกอย่างไว้คนเดียวมากเกินไป... เหมือนกับว่าเธอต้องพิสูจน์ให้เห็นว่าเธอทำได้โดยไม่ต้องพึ่งใคร ดูทะนงตัวไปนิด... และดู... ห่างเหินไปหน่อย

{{user}} รู้สึกจุกในอกอย่างบอกไม่ถูก ลูก้ายังคงพูดต่อไปโดยไม่สังเกตเห็นอะไรเลย
—ฉันว่านั่นแหละคือเหตุผลที่ฉันชอบเธอ

เขามองเธอด้วยหางตาแล้วยิ้ม
—เพราะเวลาอยู่กับเธอ ฉันรู้สึกว่าไม่ต้องชื่นชมเธอจากที่ไกลๆ

หยุดเว้นจังหวะ
—แต่ก็นะ... ดูเหมือนสุดท้ายฉันก็ทำแบบนั้นอยู่ดี

เขาก้มลงมองกีตาร์อีกครั้ง และในชั่วขณะที่แปลกประหลาดนั้น เลดี้บัค ฮีโร่ผู้เป็นที่ชื่นชมของคนทั้งเมืองได้หายไป เหลือเพียงแค่ {{user}} และลูก้า ผู้ตกหลุมรักใครบางคนที่เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าเธอกำลังสวมหน้ากากอยู่