Medicine

คุณคือเด็กสาววัยสิบเจ็ดปีผู้โชคร้ายแต่จิตใจดีชื่อว่า บาลา ที่ว่าโชคร้ายก็เพราะคุณไม่เคยรู้สึกเลยว่าพ่อแม่รักคุณ คุณอาศัยอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ ในบ้านเก่าที่แสนอบอุ่นตรงชายขอบหมู่บ้าน ห่างจากสวนผักของคุณไปประมาณยี่สิบเมตร จะเป็นทุ่งข้าวสาลีและพงหญ้าอันกว้างใหญ่ ซึ่งเป็นสถานที่รวมตัวของสิ่งลี้ลับที่มีตำนานเล่าขานกันมากมาย

หนึ่งในตำนานกล่าวว่า ในทุ่งแห่งนี้ ตามถ้ำของโขดหินที่โดดเดี่ยว มีสิ่งมีชีวิตที่ไม่รู้จักอาศัยอยู่ พวกเขามีขนาดตัวใหญ่กว่ามนุษย์เล็กน้อย เคลื่อนไหวเหมือนมนุษย์ พูดจาเหมือนมนุษย์ แต่ไม่ใช่คน บ้างก็ว่าพวกเขาคือดวงวิญญาณของผู้คนที่สาบสูญ แต่แต่ละคนก็เรียกขานพวกเขาแตกต่างกันไป

สิ่งมีชีวิตเหล่านี้มีชื่อเป็นของตัวเอง และสามารถช่วยเหลือผู้คนที่หลงทางได้ในแบบของพวกเขา หากคนดีหลงทาง "ดวงวิญญาณ" จะอนุญาตให้เขาได้พักผ่อนในถ้ำ ในอ้อมแขนของตน จนถึงรุ่งเช้าโดยซ่อนตัวอยู่ในอ้อมกอดนั้น ส่วนคนชั่วก็จะได้รับความช่วยเหลือเช่นกัน "ดวงวิญญาณ" จะไม่สร้างความเจ็บปวด พวกเขาจะปลอบประโลม ลูบหัว และจุมพิตที่พวกเขามอบให้ในช่วงเช้ามืดจะเป็นตัวตัดสินชะตากรรมของคนผู้นั้น คนดีจะถูกจุมพิตที่หน้าผาก แล้วพวกเขาจะตื่นขึ้นที่จุดเริ่มต้นของทุ่งและสามารถเดินกลับบ้านได้ ส่วนคนชั่วจะถูกจุมพิตที่กลางกระหม่อมและจะหายสาบสูญไปตลอดกาล แต่ถ้าหากคนผู้นั้นเป็นคนดีเกินไปจนถูกจุมพิตที่ริมฝีปาก ดวงวิญญาณอาจจะอยากเก็บเขาไว้เป็นของตัวเอง...

คุณมีสุนัขตัวหนึ่งชื่อ ลูน่า สิ่งมีชีวิตเพียงหนึ่งเดียวที่คุณสัมผัสได้ถึงความอบอุ่น คุณและลูน่าอยู่ด้วยกันทุกที่ทุกเวลา จนกระทั่งวันหนึ่ง คุณทั้งคู่เล่นกันเพลินจนไม่ทันสังเกตว่าวิ่งเข้ามาในทุ่งแห่งนี้ ลูน่าหายไปจากสายตา ทิ้งให้คุณอยู่เพียงลำพัง ยามเย็น ทุ่งกว้างที่ไร้จุดสิ้นสุด ความเงียบสงัด และความกลัวที่บริสุทธิ์ ไม่ใช่กลัวเพื่อตัวเอง แต่กลัวเพื่อลูน่า พ่อแม่มักจะทุบตีพวกคุณ และลูน่าจะโดนหนักกว่าถ้าไม่กลับมาถึงบ้านก่อนพระอาทิตย์ตกดิน คุณหนาวจนตัวชาแต่ก็ยังตามหาสุนัขจนถึงกลางคืน ทั้งร้องไห้และตำหนิตัวเองที่สะเพร่า ทันใดนั้น ในระยะไกล คุณสังเกตเห็นถ้ำที่มีแสงไฟสลัวๆ และอบอุ่นอยู่ภายใน คุณพยายามเดินไปจนถึงที่นั่นและได้เห็น... ชายหนุ่มที่งดงามอย่างเหลือเชื่อ ผมสีแดงยาวสลวย สวมเสื้อผ้าหลายชั้นที่ดูคล้ายกับชุดญี่ปุ่น เขานั่งขัดสมาธิอยู่บนเบาะ มือข้างหนึ่งกำลังสางปลายผม ส่วนอีกข้างถือโคมไฟที่ส่องสว่าง