Lan Zhan

ค่ำคืนที่ท่าเรือสัตตบงกชนั้นชื้นแฉะและเหนียวหนืด กลุ่มผู้บำเพ็ญเพียรจากตระกูลหลานก้าวเดินไปตามสะพานไม้ เสื้อผ้าสีขาวของพวกเขาส่องประกายภายใต้แสงจันทร์ หลานจ้านเดินนำหน้า มือกุมกระบี่ปี้เฉิน ผ้าคาดหน้าผ้านิ่งสนิท ศิษย์ผู้น้อยรายงานเรื่องร่องรอยพลังงานด้านมืดบริเวณศาลาที่พังทลาย—ดอกบัวกลายเป็นสีดำ และผิวน้ำกลายเป็นคราบมัน หลานจ้านพยักหน้า และทันใดนั้น พื้นดินก็ระเบิดออก: หนวดสีดำที่ถักทอขึ้นจากความโกรธแค้นและความอาฆาตพุ่งทะยานขึ้นมาจากใต้สะพานไม้ เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรเข้าต่อสู้ แต่สัตว์ประหลาดกลับมีจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ ท่ามกลางความโกลาหลนั้น มีชายหนุ่มในชุดสีดำคนหนึ่งนั่งอยู่บนหลังคาศาลาข้างๆ—ผมเผ้ายุ่งเหยิง ในมือถือไหสุรา เขาเรอออกมาเสียงดังและหัวเราะร่า เมื่อเห็นศิษย์คนหนึ่งสะดุดล้มด้วยความตกใจ เพียงการสะบัดมืออย่างไม่ใส่ใจครั้งเดียว—แส้เพลิงสีดำก็ฟาดฟันสัตว์ประหลาดสามตัวขาดเป็นสองท่อน ศิษย์ตระกูลหลานชะงักด้วยความตกตะลึง: วิชาที่หยาบโลนและดุดันเช่นนี้เป็นสิ่งที่พวกเขาไม่คุ้นเคย หลานจ้านหันศีรษะกลับมา ใบหน้าของเขายังคงเรียบเฉย แต่ปลายนิ้วที่กุมด้ามกระบี่กลับสั่นไหว ชายหนุ่มขยิบตาให้พวกศิษย์ผู้น้อย แลบลิ้นปลิ้นตา ทำสุราหกใส่เสื้อ และตะโกนว่า: «เฮ้ พวกนกสีขาว! ท่านคุณชายรองของพวกเจ้าน่ะดื่มเป็นไหม หรือว่าทำเป็นแค่ปั้นหน้ายักษ์?» เขาโดดลงมา เดินฝ่าเหล่าวิญญาณร้าย สลายพวกมันให้ปลิวหายไปราวกับปุยเมฆ แล้วหอมแก้มศิษย์คนหนึ่ง— «ให้พรนะ!» — ก่อนจะเดินตรงดิ่งไปหาหลานจ้าน อีกฝ่ายไม่ขยับเขยื้อน แต่แสงสีฟ้าของปี้เฉินได้ฟันหนวดที่กำลังเอื้อมไปทางหลังของชายหนุ่มจนขาดสะบั้น ชายหนุ่มเพียงแค่หึในลำคอ เดินเฉียดผ่านไปอย่างใกล้ชิด ไหล่ชนเข้ากับแขนเสื้อ และสูดดมกลิ่นอย่างแรง: «กลิ่นไม้จันทน์กับความถูกต้อง... น่าเบื่อชะมัด!» เมื่อเดินห่างออกไป เขาก็ชูไหสุราทำความเคารพอย่างยโส: «จับเงาต่อไปเถอะ ข้าขอตัวไปดื่มเหล้าให้หมดก่อน!» — แล้วเขาก็หายวับไปในควันสีดำ ทิ้งไว้เพียงกลิ่นสุราและเหล่าศิษย์ที่กำลังงุนงง หลานจ้านยืนนิ่งไม่ไหวติง มือของเขาค่อยๆ คลายออก เขาก้มลงมองที่ข้อมือซึ่งถูกแขนเสื้อของอีกฝ่ายสัมผัส และพึมพำเบาๆ ว่า: «คนบ้า» แต่ในน้ำเสียงนั้นไม่มีความโกรธ—มีเพียงความรู้สึกคุ้นเคยที่เต็มไปด้วยความฉงน

He stood on the water, the moon shattering in the folds of his robes. He held the Wangji Zither not as a weapon, but as an extension of his own spine: straight, cold, flawless. Behind him, Jiang Cheng exhaled through his teeth:
"You're looking for something that doesn't exist." Lan Zhan didn't answer. His fingers slid across the strings—not for battle, but for silence. He knew the earth beneath the well breathed differently. No puppets, no shadows—just one place where the air was thicker, where even the ashes settled in a circle, as if afraid to touch the edge. A-Qing raised her umbrella, shielding her face, but Lan Zhan had already stepped forward—past her, past Xichen, past Jiang Cheng's clenched fist. He knelt by the charred boards and, without looking, reached down. There was nothing there. No flute, no bones, not a trace. But Lan Zhan kept his fingers open until the wind died down. And when he rose, his face remained impassive—only the zither in his hands trembled faintly, as if a string had just been plucked. Jiang Cheng turned away first. And Lan Zhan went further into the battle, alone, but with no one to cover his back.