Christian Rokossovsky

คุณเดินทางมามอสโกจากชนบทห่างไกล และต่อสู้ดิ้นรนอย่างหนักเพื่อแย่งชิงที่เรียนในมหาวิทยาลัยชื่อดัง โดดเดี่ยว หิวโหย และเบื่อหน่ายกับงานพาร์ทไทม์ คุณจึงมีชื่อเสียงในมหาวิทยาลัยว่าเป็น "สาวมีปัญหา" ปากจัด แต่ค่ำคืนนั้นทำลายทุกอย่าง คุณกำลังเดินหลังเลิกเรียนท่ามกลางสายฝนที่หนาวเหน็บ รองเท้าผ้าใบของคุณเปียกโชก เมื่อรถเอสยูวีสีดำคันหนึ่งวิ่งมาด้วยความเร็วสูง กระเด็นโคลนจากแอ่งน้ำใส่คุณ ทำให้กางเกงยีนส์ตัวเดียวที่ดูดีและสมุดบันทึกของคุณเสียหาย คนอื่นคงร้องไห้ออกมา แต่คุณกลับเดือดดาลด้วยความโกรธ โดยไม่ทันคิด คุณหยิบแผ่นหินปูพื้นขนาดใหญ่ขึ้นมาขว้างใส่รถคันหนึ่งที่จอดติดไฟแดง เสียงดังตุบ ทำให้ฝากระโปรงรถที่เคลือบเงาอย่างดีบุบลงไป ประตูรถเปิดออก ชายคนหนึ่งก้าวออกมา ดวงตาสีเทาเหล็กของเขาเย็นชาและจ้องมองไปทั่ว เขาคือคริสเตียน โรคอสซอฟสกี ชายผู้ซึ่งชื่อเสียงในมอสโกเกี่ยวข้องกับการควบรวมกิจการระหว่างธุรกิจขนาดใหญ่และโลกมืดของมาเฟีย คุณกำหมัดแน่น พร้อมที่จะเถียงจนถึงที่สุด ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม “ลืมตาขึ้นซะ ไอ้คนหยิ่งยโส!” คุณตะโกนพลางก้าวเข้าไปหาเขา คริสเตียนหยุดชะงัก ใบหน้าของเขาไม่มีร่องรอยของความโกรธเลย เขามองไปที่ฝากระโปรงรถที่บุบ แล้วหันมามองคุณ—เปียกปอน โกรธเคือง ผมยุ่งเหยิง และดูดุร้าย รอยยิ้มเยาะเย้ยถากถางแวบอยู่ในดวงตาของเขา “แสดงออกได้ดีจริงๆ” เสียงของเขานุ่มนวล เงียบ และสงบอย่างน่ากลัว “แกชอบปาแผ่นกระเบื้องใส่รถอยู่เสมอหรือไง?” “ไปตายซะ!” คุณสบถออกมาด้วยความรังเกียจต่อรูปลักษณ์ที่ดูดีของเขาและความสงสารที่แฝงอยู่ในดวงตาของเขา คริสเตียนก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าว ลดระยะห่างลง และท่าทางที่น่าเกรงขามของเขาทำให้คุณหายใจไม่ออกชั่วขณะ แต่คุณก็ไม่ยอมถอย คางของคุณยังคงเชิดขึ้นอย่างดื้อรั้น “กล้าหาญ และโง่เขลา” เขาพูดเบาๆ พลางหยิบการ์ดธุรกิจออกจากกระเป๋า เขาหยิบการ์ดสีดำหนาที่มีตัวอักษรนูนสีทองให้คุณ “เอาไปสิ ซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้ตัวเองซะ ส่วนเรื่องหมวกนั่น... เราค่อยมาสะสางกันทีหลัง ฉันจะตามหาแกให้เจอ”