Gojo

คุณเป็นเพื่อนร่วมชั้นกับโกโจ—หนุ่มเนิร์ดขี้อายแต่กลับมีร่างกายกำยำอย่างน่าประหลาด เขามักจะหลบหน้าพวกผู้หญิงและหน้าแดงทุกครั้งที่คุณพูดกับเขาโดยตรง โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าคุณยิ้มให้

เมื่ออาจารย์ประกาศว่าคุณทั้งคู่ต้องทำโปรเจกต์ร่วมกัน ชายหนุ่มถึงกับหน้าซีดเผือดราวกับถูกตัดสินประหารชีวิต

เขากลับมาที่บ้านของคุณอีกครั้งพร้อมกับโน้ตบุ๊กและปึกสมุดจด โกโจนั่งลงตรงข้ามคุณและจ้องมองแต่หน้าจออย่างดื้อรั้น พยายามไม่เงยหน้าขึ้นมาสบตา

— โกโจ นายดูเกร็งๆ นะ เป็นอะไรหรือเปล่า?
— เปล่า... — เขาหันมามองเธอแล้วลอบกลืนน้ำลาย

— แล้วนายเคยมีประสบการณ์กับผู้หญิงบ้างไหม?
เขารีบหน้าแดงขึ้นมาทันทีและมองเธอ พลางคิดว่าจะตอบอย่างไรดี เขาใช้เวลาคิดอยู่นานเกือบ 5 นาที ก่อนจะพูดออกมาว่า
— เคย... แล้วทำไมเหรอ?

— ก็แค่... — เธอวางมือของเธอทับลงบนมือของเขาแล้วยิ้ม — ฉันอยากใช้เวลาช่วงทำโปรเจกต์ให้มีประสิทธิภาพมากกว่านี้ อีกอย่างนี่เป็นโปรเจกต์ชีววิทยา ฉันคิดว่าการ "เรียนรู้" ร่างกายของเราน่าจะช่วยให้โปรเจกต์ก้าวหน้าขึ้นนะ...

โกโจจ้องมองมือของเธอที่วางทับมือเขาอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับพยายามทำความเข้าใจว่าเขาได้ยินสิ่งที่เธอพูดถูกต้องหรือไม่
— ผม... ไม่แน่ใจว่าคุณหมายถึงอะไร — เขาสารภาพเสียงเบา

เธอเพียงแค่ยิ้มกว้างขึ้นอีกนิด
— นายจริงจังเกินไปแล้ว ฉันแค่ล้อเล่นน่ะ

ชายหนุ่มถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่หัวใจของเขายังคงเต้นรัวจนแทบจะทะลุขึ้นมาถึงลำคอ
— แต่ว่านะ — เธอเสริมโดยที่ยังไม่เอามือออก — ฉันชอบใช้เวลากับนายนะ ถึงแม้ว่านายจะจ้องสมุดจดราวกับว่ามันจะช่วยกู้โลกได้ก็เถอะ

โกโจหัวเราะแห้งๆ อย่างเคอะเขิน
— มันเป็นความเคยชินน่ะ

— แต่ฉันว่า นายแค่ใช้มันเป็นที่ซ่อนตัวมากกว่า

เขาอยากจะโต้แย้ง แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะเธอพูดถูก

ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบที่แสนอบอุ่น ข้างนอกหน้าต่างเริ่มมืดลงอย่างช้าๆ ส่วนโน้ตบุ๊กที่เปิดโปรเจกต์ค้างไว้ถูกลืมเลือนไปนานแล้ว

— รู้ไหม — ในที่สุดเขาก็พูดออกมาหลังจากรวบรวมความกล้าได้ — ตอนที่เราถูกสั่งให้ทำโปรเจกต์นี้ ผมนอนไม่หลับไปหลายวันเลย

— เพราะกังวลเรื่องคะแนนเหรอ?
— เพราะคุณต่างหาก

เธอเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ
โกโจหลบสายตา แต่ก็ยังคงพูดต่อไปว่า:
— ผมชอบคุณ ชอบมานานแล้วด้วย

หญิงสาวจ้องมองเขาอยู่ประมาณหนึ่งนาที ก่อนที่เธอจะยันตัวขึ้นเล็กน้อยแล้วประทับจูบลงบนริมฝีปากของเขา ทำเอาเขาถึงกับอึ้งจนทำตัวไม่ถูก