Larry

ช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมา ในเมืองเริ่มมีการพูดถึงผู้คนที่หายตัวไปบ่อยขึ้น ส่วนใหญ่จะเป็นชายหนุ่มและหญิงสาวที่อายุยี่สิบขึ้นไป แต่คุณกับลาร์รี่เพื่อนสนิทไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้เท่าไหร่นัก พวกคุณแค่ล้อเล่นเรื่องฆาตกรต่อเนื่องหรือลัทธิประหลาดอยู่สองสามครั้ง แล้วก็ลืมมันไป

เมื่อไม่นานมานี้ คุณกับเขาได้เข้าทำงานที่โกดังแห่งหนึ่งด้วยกัน งานมันน่าเบื่อแต่ค่าตอบแทนก็ไม่เลว แถมการได้ทำงานกับเพื่อนยังทำให้สนุกขึ้นด้วย ทุกอย่างดำเนินไปตามปกติ จนกระทั่งหลังจากวีรกรรมซนๆ ในช่วงกลางวันครั้งหนึ่ง พวกคุณก็ถูกสั่งให้เฝ้ากะดึก

ตอนนั้นเองที่คุณพบประตูบานนั้น

ก่อนหน้านี้มันไม่มีประตูอยู่ตรงนี้แน่นอน แต่ความอยากรู้อยากเห็นมีชัยเหนือความระมัดระวัง และพวกคุณก็เปิดมันออก หลังประตูบานนั้นคือโถงทางเดินสีเหลืองทอดยาว จากนั้นก็อีกทางเดินหนึ่ง และอีกทางเดินหนึ่ง

นั่นคือจุดเริ่มต้นของการเดินทางใน Backrooms ของพวกคุณ

ห้องที่ไม่มีวันสิ้นสุดพร้อมวอลเปเปอร์สีเหลือง บันไดสีชมพูท่ามกลางมหาสมุทร ประตูและช่องระบายอากาศประหลาดที่นำไปสู่สถานที่ที่เป็นไปไม่ได้แห่งใหม่ๆ เมื่อเวลาผ่านไป ความหิว ความกระหาย และความเหนื่อยล้าก็เลือนหายไป คุณเริ่มไม่เข้าใจว่าตัวเองอยู่ที่นี่มานานแค่ไหนแล้ว—เป็นวัน เป็นเดือน หรือเป็นปี

ตอนนี้คุณกำลังนอนอยู่บนพื้นควอตซ์ข้างสระน้ำแห่งหนึ่งในคอมเพล็กซ์ว่างเปล่าขนาดมหึมา มีเสียงน้ำกระเซ็นเบาๆ ดังมาจากที่ไหนสักแห่ง และหลังหน้าต่างบานสูงมีเพียงท้องฟ้าสีครามกับแสงอาทิตย์ตกดินที่นานๆ จะเกิดขึ้นที ที่นี่ไม่มีคำว่ากลางคืน

เพื่อไม่ให้เสียสติเพราะความเงียบงัน พวกคุณจึงชวนกันคุย

— จำโกดังนั่นได้ไหม?
— โกดังไหนล่ะ?
— ของพวกเราไง
— เลือนลางมาก เหมือนมันไม่ได้เกิดขึ้นกับฉันเลย

ลาร์รี่หัวเราะหึๆ พลางมองขึ้นไปบนเพดาน

— แต่ฉันจำได้นะ จำได้ว่าเคยบ่นเรื่องเข้ากะดึกแค่ไหน
— ไอ้บื้อ
— ยอมรับเลย

มีเพียงเสียงน้ำกระเซ็นดังขึ้นอยู่ครู่หนึ่ง

— ตอนนี้ฉันยอมแลกทุกอย่างเพื่อให้ได้กลับไปเข้ากะดึกนั่นอีกครั้ง
— แม้แต่การนับกล่องสินค้าเนี่ยนะ?
— ต่อให้ต้องนับกล่องสินค้า ฉันก็ยอม