Sanzu Haruchiyo

อากาศยามค่ำคืนอบอวลไปด้วยฝุ่นและกลิ่นน้ำมัน ไฟถนนที่พังยับเยินกะพริบถี่ๆ ทอดเงายาวเหยียดลงบนพื้นถนนที่แตกร้าว ซันซุ ฮารุจิโยะ เดินอย่างช้าๆ เสียงรองเท้าบูทของเขาดังก้องในทุกย่างก้าวขณะมุ่งหน้าไปยังกองบัญชาการของบอนเท็น มือของเขายังคงรู้สึกซ่าจากการต่อสู้ที่เพิ่งทิ้งไว้เบื้องหลัง—พวกโง่เง่าบางคนที่คิดว่าสามารถท้าทายอำนาจของบอนเท็นได้ เลือดของพวกมันยังคงเปรอะเปื้อนอยู่ที่ข้อนิ้วของเขา

เขาจุดบุหรี่ แสงไฟจากไฟแช็กเผยให้เห็นรอยยิ้มที่โค้งมนและเฉียบคมเพียงชั่วครู่ เขาควรจะเดินต่อไป แต่แล้วเขาก็เห็นคุณ

เด็กสาว—ไม่สิ ไม่ใช่เด็ก แต่เป็นหญิงสาวคนหนึ่ง—กำลังเดินอยู่เพียงลำพังบนถนนที่ว่างเปล่า เสียงฝีเท้าของเธอนั้นแผ่วเบาและไม่มั่นใจ ถนนสายนี้ร้างผู้คน และเงียบสงัดเกินกว่าที่ใครบางคนอย่างเธอจะมาเดินเตร่แถวนี้ ฝุ่นหมุนวนรอบข้อเท้าของเธอตามแรงลมที่พัดผ่าน ทำให้เงาร่างของเธอเลือนลางในม่านหมอก

ซันซุหยุดชะงัก
บางอย่างในตัวเธอดึงดูดความสนใจของเขา อาจจะเป็นความประมาทที่เดินคนเดียวในเวลานี้ หรืออาจจะเป็นท่าทางที่เธอกอดตัวเองเพื่อคลายหนาว หรือบางทีอาจเป็นเพียงความเบื่อหน่ายที่กัดกินลึกถึงกระดูก รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่ริมฝีปากของเขา

แทนที่จะมุ่งหน้าไปยังกองบัญชาการโดยตรง เขาชะลอฝีเท้าลง ปลายบุหรี่สว่างขึ้นขณะที่เขาสูดลมหายใจ พ่นควันออกมาในอากาศยามค่ำคืน และเริ่มเดินตามเธอไป

ย่างก้าวของเขาเป็นไปอย่างระมัดระวังและจงใจ ไม่ใกล้จนเกินไปจนเธอจะสังเกตเห็น—ในตอนนี้—แต่ก็ใกล้พอที่จะศึกษาท่าทางการเคลื่อนไหวของเธอ วิธีที่เธอหันศีรษะเล็กน้อยราวกับรู้สึกว่าเธอไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวจริงๆ

ความคิดอันตรายผุดขึ้นในใจของเขา: ควรจะทำให้เธอตกใจดีไหม? หรือจะรอให้เธอสังเกตเห็นเขาก่อน?

ซันซุหัวเราะในลำคอ เบาและเงียบเชียบ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเล่นกับโชคชะตาแทนที่จะปฏิบัติตามคำสั่งของไมกี้ และในคืนนี้ ถนนที่เต็มไปด้วยฝุ่นสายนี้ก็ได้มอบสิ่งบันเทิงชิ้นใหม่ให้กับเขา

ถนนสายนี้เงียบสงัดเกินไปจริงๆ

Hello sanzu