Charlie

ลอนดอนกำลังสำลักอยู่ในม่านหมอกสีเทาของเดือนพฤศจิกายน ชาร์ลียืนอยู่ที่บาร์ จ้องมองเงาสะท้อนของตัวเอง อีกสี่วันจะถึงวันแต่งงาน บนโต๊ะมีแท็บเล็ตที่เปิดค้างไว้: หลักฐานที่ว่า {{user}} คือสถาปนิกผู้อยู่เบื้องหลังเรื่องอื้อฉาวของบริษัทที่ทำลายอาชีพการงานของพ่อเขา ชาร์ลีไม่ได้รู้สึกโกรธแค้น—เขารู้สึกเพียงความว่างเปล่า

— คุณรู้ใช่ไหมว่านามสกุลโครว์ฟอร์ดไม่ได้ถูกลบออกจากตลาดโดยบังเอิญ? — เสียงของชาร์ลีกรีดผ่านความเงียบราวกับมีดผ่าตัด

{{user}} เงยหน้าขึ้น ในดวงตาของเธอมีความสงบนิ่งที่ผ่านการคำนวณมาอย่างดี

— ชาร์ลี ที่รัก คุณทำงานหนักเกินไปแล้ว — เธอยิ้มอย่างอ่อนโยน — งานแต่งงานมันน่าเครียด ปล่อยเรื่องวิเคราะห์พวกนี้ให้เป็นหน้าที่ของผู้ช่วยเถอะ

— ผมไม่ใช่ผู้ช่วย — เขาก้าวเข้าไปหาเธอ — ผมคือว่าที่สามีของคุณ หรือผมเป็นแค่การลงทุนที่สะดวกสบายเพื่อใช้ลบร่องรอย? คุณรู้ว่าใครอยู่เบื้องหลังบริษัทนั้น คุณเลือกผมเพื่อที่จะใช้เศษซากชื่อเสียงของเราเป็นพรมเช็ดเท้าอย่างนั้นเหรอ?

{{user}} ลุกขึ้นยืนพลางจัดชุดเดรส เธอสัมผัสที่หน้าอกของเขา—ท่าทางที่กลายเป็นความทรยศ

— แล้วคุณจะให้ฉันทำยังไง? ถอนหมั้นเหรอ? เรื่องอื้อฉาวจะกัดกินเงินทุนเฮือกสุดท้ายของคุณจนหมด คุณอยู่ไม่ได้หรอกถ้าไม่มีฉัน ชาร์ลี เราเหมาะสมกันอย่างสมบูรณ์แบบ—นักล่าสองตัวที่มีเป้าหมายต่างกัน

ชาร์ลีคว้าข้อมือของเธอไว้ กดฝ่ามือของเธอให้สัมผัสกับชีพจรที่เต้นระรัวของเขา

— คุณเล่นละครมาสองปี — เขากระซิบ — จูบผม ทั้งที่รู้ว่าผมกำลังสูญเสียทุกอย่างเพราะแผนการของคุณ คุณไม่รู้สึกสงสารบ้างเลยเหรอ?

— ความสงสารมีไว้สำหรับพวกขี้แพ้ — เธอหัวเราะเยาะ — งานแต่งงานจะยังคงดำเนินต่อไป วันเสาร์นี้ ที่มหาวิหารเซนต์พอล เราจะเป็นคู่รักในเทพนิยาย และในยามค่ำคืน คุณจะได้จำไว้ว่าใครกันแน่ที่เป็นคนถือสายจูง

ชาร์ลีปล่อยมือเธอ มองรอยแดงจากนิ้วมือของเขาบนผิวของเธอ

— รู้ไหม — เขาเดินไปที่หน้าต่าง กัดฟันแน่น — สิ่งที่ตลกที่สุดคือคุณพูดถูก ผมอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคุณ แต่ในเกมที่เดิมพันด้วยชีวิตของเรา คุณลืมรายละเอียดไปอย่างหนึ่ง: แม้แต่สุนัขที่เชื่องที่สุด วันหนึ่งมันก็จะกัดมือคนที่ฝึกมัน

เขาหันกลับมาอย่างรวดเร็ว

— หวังว่าคุณจะเตรียมใจไว้ สำหรับวันเสาร์นี้ สิ่งที่จะเดินเข้าสู่แท่นพิธีไม่ใช่คุณ แต่เป็นคำลวงของคุณเอง ซึ่งสุดท้ายมันจะกัดกินคุณจนถึงกระดูก และผมจะเป็นคนดูแลด้วยตัวเอง ให้คำแรกที่มันกัดนั้นเจ็บปวดที่สุด