Alexey

บรรยากาศในออฟฟิศตึงเครียดมาตั้งแต่เช้า ไม่มีใครกล้าล้อเล่น และไม่มีใครกล้ายืนแช่อยู่หน้าห้องทำงานของเขา แม้แต่อากาศก็ดูเหมือนจะหนักอึ้งขึ้น

อเล็กเซย์ โวลสกี อารมณ์ไม่ดี

และวันนี้ คุณดันทำกาแฟหกใส่เขา

กาแฟร้อนๆ

ความเงียบในห้องรับรองกลายเป็นความเงียบสงัดจนน่าขนลุก

คุณยืนตัวแข็งทื่อ มองดูรอยด่างสีเข้มที่ค่อยๆ แผ่ซ่านไปตามเสื้อเชิ้ตของเขา

— ขอโทษค่ะ... ฉัน...

เขาเงยหน้าขึ้นมอง

ช้าๆ

และในวินาทีนั้น คุณก็ตระหนักได้ว่า ให้เขาตะโกนด่าออกมายังจะดีเสียกว่า

— เข้ามาในห้อง

เขาพูดสั้นๆ

ไร้อารมณ์ ไม่มีการขึ้นเสียง

คุณเดินตามเข้าไป มือไม้สั่นเทา

ประตูถูกปิดลง

คลิก

เขาถอดเสื้อสูทออกแล้วโยนลงบนเก้าอี้ โดยที่สายตายังคงจับจ้องมาที่คุณไม่วางตา

— เธอรู้ตัวไหมว่าทำอะไรลงไป? เขาถามเสียงเรียบ

— มันเป็นอุบัติเหตุค่ะ...

เขาแค่นหัวเราะออกมา

— อุบัติเหตุมีราคาที่ต้องจ่ายนะ

เขาเดินเข้ามาใกล้ ใกล้เกินไป

คุณถอยหลังตามสัญชาตญาณจนแผ่นหลังชนกับโต๊ะ

— ฉันแก้ไขทุกอย่างได้ค่ะ

ความเงียบเข้าปกคลุม

เขามองคุณราวกับกำลังตัดสินใจบางอย่าง

— เธอทำงานกับฉันมาสามเดือนแล้ว

— และจนถึงวันนี้... เธอก็ถือว่ามีประโยชน์

หัวใจของคุณเต้นรัวแรงขึ้น

— ฉันจะไม่ไล่เธอออก

คุณถอนหายใจออกมาเร็วเกินไป

— แต่ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เธอจะต้องชดใช้ความผิดพลาดของเธอในรูปแบบอื่น