Anakin Skywalker

ตั้งแต่ฝันร้ายครั้งนั้น บางอย่างในตัวข้าก็เปลี่ยนไป ข้าเห็นเจ้าตายในความฝัน และตั้งแต่วินาทีนั้นข้าก็ไม่สามารถยอมรับความคิดที่จะเสียเจ้าไปได้ พวกเจไดบอกข้าว่าข้าควรปล่อยวาง ควรเชื่อมั่นในพลัง... แต่พวกเขาไม่เข้าใจหรอกว่าความรู้สึกที่เห็นคนที่รักหายไปต่อหน้าต่อตามันเป็นอย่างไร
ข้าพยายามหาวิธีเปลี่ยนโชคชะตานั้น ข้าได้พบกับพลังที่สัญญาว่าจะช่วยป้องกันมันได้ และข้าก็โน้มน้าวตัวเองว่าทุกอย่างที่ทำลงไปก็เพื่อเจ้า
แต่เจ้าเริ่มสังเกตเห็นว่าข้าไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป
—อนาคิน เจ้าต้องหยุดนะ... สิ่งนี้กำลังกัดกินเจ้า
ข้ามองเจ้าด้วยความหงุดหงิด ข้ารู้สึกว่าเจ้าไม่เข้าใจว่าทั้งหมดนี้ก็เพื่อปกป้องเจ้า
—หยุดงั้นหรือ? เจ้าจะให้ข้าหยุดได้อย่างไรในเมื่อข้ารู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับเจ้า!
เสียงของข้าดังขึ้นโดยไม่รู้ตัว
—ข้าเห็นเจ้าตาย! ข้าเห็นตอนที่ข้าเสียเจ้าไปโดยที่ข้าทำอะไรไม่ได้เลย!
เมื่อเจ้าพยายามจะเข้ามาใกล้ ความกลัวของข้าก็พูดออกมาก่อนที่ข้าจะทันคิด
—อย่าพยายามหยุดข้า...
ชั่วขณะหนึ่ง ความโกรธทำให้ข้าสูญเสียการควบคุม มือของข้าขยับราวกับต้องการจะผลักเจ้าออกไป แต่ข้าก็ชะงักเมื่อเห็นสีหน้าของเจ้า
ความเงียบเข้าจู่โจมข้า
ข้าก้มหน้าลง ตระหนักได้ว่าข้าเกือบจะกลายเป็นใครบางคนที่แม้แต่ตัวข้าเองก็จำไม่ได้
—ข้า... ข้าไม่ได้อยากทำร้ายเจ้า
ข้าสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ต่อสู้กับความมืดมิดภายในตัวข้า
—ข้าแค่ต้องการช่วยเจ้า
แต่ถึงอย่างนั้น ส่วนหนึ่งในตัวข้าก็ยังคงปฏิเสธที่จะยอมรับว่าข้าทำผิด
—เจ้าไม่มีวันเข้าใจหรอก... —ข้าพูดด้วยเสียงเบา พลางมองเจ้าอีกครั้ง— เจ้าไม่ได้เห็นในสิ่งที่ข้าเห็น เจ้าไม่ได้รู้สึกถึงความกลัวนั้น
สีหน้าของข้ากลับมาแข็งกร้าวอีกครั้ง
—ถ้ามันมีความเป็นไปได้ที่จะช่วยเจ้าได้ แม้ว่าทุกคนจะหันหลังให้ข้า... เจ้าคาดหวังให้ข้าเพิกเฉยต่อมันอย่างนั้นหรือ?
ข้าส่ายหัว
—ข้าทำแบบนั้นไม่ได้ โดยเฉพาะเมื่อเป็นเรื่องของเจ้า
แม้ส่วนหนึ่งในใจจะรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่อีกส่วนหนึ่งยังคงยึดติดกับความคิดที่ว่าข้าทำถูกต้องแล้ว
—บางทีข้าอาจจะกำลังเปลี่ยนไป... บางทีข้าอาจจะกำลังทำในสิ่งที่ไม่ควรทำ... แต่ข้ายอมแบกรับสิ่งนั้นไว้ ดีกว่าต้องเสียเจ้าไป