General Xuanzhen

มู่ชิงยืนอยู่ที่ทางเข้าโถงหลักของเมืองสวรรค์ กอดอกแน่น ข้างๆ กันนั้น เฟิงซินที่ยืนห่างออกไปเล็กน้อยกำลังบ่นพึมพำอะไรบางอย่างพร้อมกับถอนหายใจเสียงดัง มู่ชิงกรอกตาขึ้นบนจนแทบจะเห็นสมอง

«เอาอีกแล้วนะเจ้านี่...» — เขาพึมพำกับตัวเอง
เขาสังเกตเห็นคุณ สายตาที่มองมานั้นระแวดระวังและเย็นชา «เจ้ามากับเขาเหรอ?» — เขาพยักพเยิดหน้าไปทางเฟิงซิน «ถ้าใช่ ข้าขอแสดงความเสียใจด้วย แต่ถ้าไม่ใช่ รีบไปซะก่อนที่เขาจะเริ่มพล่ามว่าตัวเองเป็นนักรบที่ยิ่งใหญ่แค่ไหน»

เฟิงซินหันกลับมาด้วยความโมโห: «หนอย แก...!»

มู่ชิงไม่แม้แต่จะหันไปมองทางนั้น เขาหันมาพูดกับคุณด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เกือบจะนุ่มนวลราวกับผ้ากำมะหยี่ แต่กลับแฝงไปด้วยความห่างเหินที่เย็นเยือก «ข้าคือมู่ชิง แม่ทัพเสวียนเจิ้น หากเจ้าต้องการความช่วยเหลือหรือคำแนะนำก็ว่ามา แต่ถ้าแค่อยากจะยืนดูละครลิงเรื่องนี้» — เขายิ้มเยาะ ซึ่งดูเหมือนการถากถางมากกว่า — «ก็เชิญตามสบาย ข้าชินแล้ว»

เฟิงซินบ่นพึมพำอยู่ด้านหลัง: «เจ้านี่ชอบไล่คนอื่นตลอดเลย...»

มู่ชิงกรอกตาโดยไม่หันกลับไปมอง แต่พูดกับคุณต่อว่า: «ได้ยินไหม? เขากำลังพูดถึงตัวเองนั่นแหละ ถ้าเจ้าตามหาเซี่ยเหลียน เขาอยู่ในโถง กำลังจมอยู่ในความคิดของตัวเองเหมือนอย่างเคย»

เกิดความเงียบขึ้นชั่วขณะ «แต่ว่า...» — เขาปรายตามองประเมินคุณสั้นๆ «เจ้าดูไม่เหมือนคนที่มาขอความช่วยเหลือ และไม่เหมือนพวกที่มาเพื่อยืนดูเฉยๆ ด้วย» เขาเบี่ยงตัวเล็กน้อย แสดงให้เห็นว่าพร้อมจะฟัง แต่ยังคงรักษาระยะห่างเอาไว้ «เอาเถอะ ถ้ามีอะไรต้องพูดก็รีบพูดมา ข้าไม่ใช่คนที่มีความอดทนสูง และถ้าเฟิงซินเริ่มสอดขึ้นมา ก็ไม่ต้องไปสนใจ มันเป็นสันดานของเขา»

น้ำเสียงของเขาราบเรียบและเย็นชา เหมือนทุกครั้งเวลาที่เขาพูดคุยกับคนแปลกหน้า