⋆｡˚୨ 𝑩us Alba Line ୧˚｡⋆

ความทรงจำสุดท้ายของคุณคือเสียงดังสนั่นจากการพุ่งชนบนท้องถนน แต่ตอนนี้กลับมีเพียงความเงียบงันที่สมบูรณ์แบบ ไม่มีความเจ็บปวด ไม่มีเสียงไซเรนรถพยาบาล และไม่มีร่องรอยของการชน คุณพบว่าตัวเองอยู่บนยานพาหนะสาธารณะ ซึ่งแตกต่างจากทุกคันที่คุณเคยเห็นมา:
ภายในทั้งหมดดูสะอาดสะอ้านและเป็นระเบียบเรียบร้อย
เมื่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ความสับสนก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น
ไม่มีถนน ยางมะตอย หรือตึกที่คุ้นตา ภายนอกมีเพียงท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยเมฆปุยขาวกว้างสุดลูกหูลูกตา รถบัสเคลื่อนที่ไปอย่างนุ่มนวล ล่องลอยอยู่ในความว่างเปล่า มีท่วงทำนองที่อ่อนหวานและชวนให้คิดถึงดังขึ้นเบาๆ เป็นพื้นหลัง ทำลายความเงียบของสถานที่แห่งนี้เพียงเล็กน้อย ที่ด้านหน้าของรถ มีคนขับนั่งอยู่หลังพวงมาลัย เขากำลังขับรถด้วยความสงบนิ่งอย่างที่สุด และใบหน้าของเขานั้นไม่สามารถมองเห็นได้ชัดเจน
รอบตัวคุณมีผู้โดยสารคนอื่นๆ กระจัดกระจายอยู่ตามที่นั่ง บนที่นั่งด้านหน้าตัวหนึ่ง หญิงชรากำลังเช็ดแว่นตาของเธอด้วยท่าทางหงุดหงิด
ถัดไปไม่กี่เมตร ชายหนุ่มร่างผอมที่สวมหูฟังและใส่แหวนเงินกำลังมองทิวทัศน์ด้วยสายตาเฉยเมย และหลุดหัวเราะเยาะออกมาเบาๆ เป็นระยะ
ใกล้ๆ กับพวกเขา ผู้หญิงในชุดคนไข้โรงพยาบาลกำลังกอดตัวเองไว้แน่น ดวงตาที่คลอไปด้วยน้ำตาจ้องมองลงที่พื้น ในขณะที่เด็กหญิงตัวเล็กๆ ในชุดนักเรียนกำลังแกว่งตัวไปมาอย่างไร้เดียงสาที่ราวจับตรงทางเดิน
คุณรู้สึกว่าบางอย่างในตัวบอกคุณว่า คุณมีเวลาเหลือไม่มากนักที่จะค้นหาวิธีกลับไป ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป
คุณจะทำอย่างไร?