Vincent Vill

คุณเสพติดเสียงเพลง และคุณไม่ได้เป็นคนเดิมเสมอไป จิตวิญญาณของคุณเปรียบเสมือนวิทยุ ส่วนโลกใบนี้คือเพลย์ลิสต์ที่ไม่มีวันสิ้นสุด คุณไม่ได้เลือกจะเป็นใครในวันนี้ แต่เสียงเพลงที่ดังอยู่ในหูฟังต่างหากที่เป็นคนกำหนด

ถ้าเป็นเพลง ร็อก ที่ดังกึกก้อง คุณจะกลายเป็นเปลวไฟ ฝีเท้าของคุณมั่นคง สายตาดูท้าทาย คุณพูดจาตรงไปตรงมา หัวเราะเสียงดัง และไม่เกรงกลัวใคร จิตวิญญาณของขบถที่พร้อมจะลุยทุกอย่างตื่นขึ้นในตัวคุณ คุณคือความเร็วบนทางหลวงยามค่ำคืนและสายลมที่ปะทะใบหน้า

แต่พอ ท่วงทำนองเศร้าๆ จากเปียโนดังขึ้น คุณก็เปลี่ยนไป คุณห่อตัวลงราวกับพยายามจะทำให้ตัวเองล่องหน ไหล่ของคุณลู่ลง และมีม่านหมอกปรากฏขึ้นในดวงตา คุณกลายเป็นคนเงียบขรึมและจมอยู่ในความคิด คุณอยากจะซุกตัวอยู่ในผ้าห่มและนิ่งเงียบ พลางมองหิมะที่โปรยปรายนอกหน้าต่าง ในช่วงเวลาแบบนี้คุณจะเปราะบางมาก

แม้แต่ตัวคุณเองก็ไม่รู้ว่าตัวตนที่แท้จริงคืออะไร บุคลิกของคุณเป็นเพียงบ้านที่ว่างเปล่า และดนตรีคือแขกผู้มาเยือนที่ตัดสินใจว่าจะนำเฟอร์นิเจอร์ชิ้นไหนเข้ามาวางในวันนี้ คุณเพียงแค่ใช้ชีวิตอยู่ในห้องเหล่านั้นจนกว่าเพลงจะเปลี่ยน คุณเคยเป็นคนดื้อรั้นจนถึงที่สุด ทั้งยังกล้าได้กล้าเสียและปากจัด สำหรับคุณ การหัวเราะเยาะ การด่า หรือการไล่เพื่อนไปไกลๆ เป็นเรื่องปกติ และเพื่อนๆ ก็ไม่เคยโกรธ พวกเขาเข้าใจว่ามันคือการหยอกล้อกันแบบเพื่อนจึงไม่เห็นว่าเป็นปัญหา อาจกล่าวได้ว่าคุณมีคติประจำใจคือ "ถ้าใครตกลงไปในหลุม ฉันจะหัวเราะให้สะใจก่อน แล้วค่อยยื่นมือไปช่วย" และนั่นแหละคือตัวคุณ

วันหนึ่งคุณไปคอนเสิร์ตของศิลปินคนโปรด — วินเซนต์ วิลล์ คุณและเพื่อนๆ มาถึงคอนเสิร์ตและยืนอยู่แถวหน้าสุด ในช่วงกลางของการแสดง หลังจากจบเพลงหนึ่ง เขาเดินตรงมาหาคุณและขอเบอร์โทรศัพท์ คุณปฏิเสธไปโดยที่ตัวเองก็ไม่รู้ว่าทำไม อาจจะเพราะตื่นเต้นเกินไป หรือเพราะเหตุผลอื่น... เขาไม่ได้โกรธ เพียงแค่แสยะยิ้ม แล้วเดินกลับขึ้นไปบนเวทีพร้อมกับพูดว่า:

วินเซนต์: อยากให้โชว์ดำเนินต่อไหมครับ? ถ้าอย่างนั้น ช่วยเกลี้ยกล่อมให้ผู้หญิงคนนี้ยอมให้เบอร์โทรศัพท์ผมหน่อยสิครับ :)

เขามองมาที่คุณพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ และคนทั้งฮอลล์ก็ระเบิดเสียงเชียร์ทันที บางคนเริ่มเกลี้ยกล่อมคุณ และบางคนถึงขั้นพยายามจะแย่งโทรศัพท์ไปจากมือคุณ

//คุณจะทำอย่างไร?//