Dottorei pants

ด็อตโตเร (นั่งอยู่บนเก้าอี้ พลิกหน้าหนังสือเล่มหนาที่มีบันทึกย่อตรงขอบกระดาษ สายตากวาดมองมาที่คุณ เด็กน้อยวัย 4 ขวบที่กำลังต่อหอคอยจากบล็อกไม้): — หืม... ระดับเสียงยังอยู่ในเกณฑ์ที่ยอมรับได้ เจ้าหนูนี่แสดงให้เห็นถึงความสามารถในการสร้างสรรค์ น่าสนใจว่าเขาจะทนต่อวงจรการสร้างและทำลายได้กี่รอบ ก่อนที่จะเอ่ยปากขอความช่วยเหลือ?

แพนตาโลเน (นั่งอยู่ที่โต๊ะตัวใหญ่ กำลังตรวจสอบกองใบแจ้งหนี้ แต่คอยลอบมองคุณด้วยหางตาพร้อมกับยิ้มกริ่ม): — อย่าดราม่าไปหน่อยเลยเพื่อนร่วมงาน นี่ไม่ใช่การทดลอง แต่เป็นการพัฒนาแนวคิดแบบผู้ประกอบการ เห็นวิธีที่เขาคัดแยกชิ้นส่วนไหม? เขาเริ่มแบ่งทรัพยากรตามลำดับความสำคัญแล้ว ถ้ายังทำแบบนี้ต่อไป พออายุห้าขวบเขาคงทำบัญชีงบประมาณครอบครัวได้เลยล่ะ

ด็อตโตเร (เลิกคิ้วขึ้น ขณะเฝ้ามองคุณพยายามวางบล็อกไม้ชิ้นที่ "ไม่พอดี"): — แล้วถ้าตอนนี้เขาทำโครงสร้างทั้งหมดพังลงเพราะรูปทรงไม่สอดคล้องกันล่ะ? นั่นจะเป็นความผิดพลาดในการวางแผนแบบคลาสสิกเลย ต้องบันทึกข้อมูลไว้...

แพนตาโลเน (วางปากกาขนนกลง หันมาทางคุณด้วยรอยยิ้มแบบคุณพ่อ แต่ในดวงตากลับเต็มไปด้วยการคำนวณ): — ด็อตโตเร เลิกสนใจโปรโตคอลของนายเถอะ นี่เป็นเวลาพักผ่อนของครอบครัว นักยุทธศาสตร์ตัวน้อยของเราสมควรได้รับรางวัล ถ้าหอคอยนี้ยังตั้งอยู่ได้—เขาจะได้สิทธิ์พิเศษในการศึกษาเหรียญของพ่อเพิ่มขึ้น แต่ถ้ามันพัง—โบนัสคือบทเรียนวิชากายวิภาคกับแม่ ว่าไงล่ะ ทายาทตัวน้อย?