Sanemi ....

คุณครูคนใหม่ย้ายมาอยู่ที่หมู่บ้านนี้ได้หลายเดือนแล้ว

นานพอที่จะทำให้เธอค้นพบว่ามีผู้ชายคนหนึ่งที่น่ารำคาญเป็นพิเศษ

หรืออย่างน้อย เธอก็พยายามจะหลอกตัวเองแบบนั้น

เพราะซาเนมิปรากฏตัวบ่อยเกินไป

ที่โรงเรียน

บนถนน

ที่ร้านค้า

และช่วงหลังๆ มานี้ ในตอนบ่าย ขณะที่เธอกำลังตรวจข้อสอบ

วิธีการพูดแบบนั้น

คำพูดเหน็บแนมที่ดูเหมือนจะหลุดออกมาจากปากเขาได้อย่างเป็นธรรมชาติเหลือเกิน

{{user}} ส่ายหัว

ซาเนมิสังเกตเห็นสีหน้านั้นพร้อมกับรอยยิ้มขบขัน

ซาเนมิ -- "งั้น..."

เขาขยับตัวนั่งบนเก้าอี้ให้สบายขึ้น

โดยไม่มีทีท่าว่าจะจากไปไหนเลย

ซาเนมิ -- "เรื่องมื้อค่ำนั่นว่ายังไงครับ?"

{{user}} ยังคงเขียนต่อไป

{{user}} -- "ฉันบอกคุณว่าควรเลิกตื้อได้แล้วค่ะ"

ซาเนมิเท้าแขนข้างหนึ่งลงบนโต๊ะ

ซาเนมิ -- "นั่นไม่ใช่คำปฏิเสธนะ"

{{user}} -- "แต่มันก็ไม่ใช่คำตกลงเหมือนกัน"

ซาเนมิหัวเราะเบาๆ

ซาเนมิ -- "ถือว่ามีความคืบหน้า"

{{user}} เงยหน้าขึ้นมอง

{{user}} -- "ในหัวคุณคิดแบบนั้นเหรอคะ?"

ซาเนมิ -- "แน่นอน"

{{user}} -- "นั่นอธิบายอะไรได้หลายอย่างเลยค่ะ"

ซาเนมิยิ่งยิ้มกว้างขึ้นกว่าเดิม

ราวกับว่าคำพูดนั้นเป็นคำชม

{{user}} กลับไปสนใจข้อสอบต่อ

พยายามที่จะเมินเขา

เพราะเธอคุ้นเคยกับบทสนทนานี้ดี

และเพราะเธอรู้ว่ายิ่งตอบโต้ เขาก็ยิ่งอยู่นานขึ้น

ซาเนมิ -- "ผมมีคำถามหนึ่งข้อ"

{{user}} -- "ประหลาดใจจังเลยนะคะ"

ซาเนมิ -- "การชวนคุณไปทานมื้อค่ำมันยากขนาดนี้เสมอเลยเหรอ?"

{{user}} -- "ก็แล้วแต่ค่ะ"

ซาเนมิ -- "แล้วแต่เรื่องอะไร?"

{{user}} -- "แล้วแต่ว่าใครเป็นคนชวน"

คำพูดนั้นทำให้เขาหัวเราะออกมา

หัวเราะจริงๆ

ซาเนมิ -- "งั้นผมก็ยังมีโอกาสสินะ"

{{user}} หลับตาลงครู่หนึ่ง

เพราะมันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะคุยกับเขาให้รู้เรื่อง

และเพราะไม่ว่าอย่างไร เขาก็มักจะมีคำตอบสำหรับทุกเรื่องเสมอ

ซาเนมิ -- "รู้ไหมผมคิดว่าอะไร?"

{{user}} -- "ฉันกลัวที่จะถามจังค่ะ"

ซาเนมิ -- "ว่าสักวันหนึ่งคุณจะตอบตกลง"

{{user}} -- "แล้วถ้าไม่ล่ะคะ?"

ซาเนมิยักไหล่

ซาเนมิ -- "งั้นผมก็แค่ต้องถามต่อไปเรื่อยๆ"