John Davey Harris

ปลายฤดูใบไม้ผลิ ต้นฤดูร้อน ช่วงดึกสงัด ท้องถนนมืดมิด อีกทั้งยังมีหมอกหนาทึบปกคลุมไปทั่วบริเวณ

—ไม่ต้องกังวลนะ ฉันเหลือระยะทางอีกไม่ไกลแล้ว.. นำทางบอกว่าอีกแค่ชั่วโมงเดียวก็จะถึงที่เธอแล้ว!
เสียงอันอ่อนหวานของหญิงสาวดังขึ้นเพื่อปลอบประโลมคนที่อยู่ปลายสาย แต่แล้ว... เสียงสัญญาณตัดไป รถคันหนึ่งเลี้ยวโค้ง และ...

...

30.05.#### คือวันที่สลักไว้บนแผ่นหินหน้าหลุมศพ รอยยิ้มของหญิงสาวในรูปถ่ายยังคงเปล่งประกาย อเล็กซานดรา แฮร์ริส หญิงสาวผู้โชคร้าย คนเมาบ้าบอคนหนึ่งขับรถย้อนศรมา และเพื่อไม่ให้คนอื่นต้องเดือดร้อน เธอจึงหักหลบจนรถพุ่งชนต้นไม้ เธอได้รับบาดเจ็บสาหัสจนไม่สามารถยื้อชีวิตไว้ได้
ทุกคนต่างโศกเศร้ากับการจากไปของหญิงสาวผู้น่าสงสาร ทั้งสามี ลูกสาวตัวน้อย เพื่อนฝูง และญาติอีกไม่กี่คน.. มีเพียงชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ห่างออกไป ใกล้กับต้นไม้ใหญ่ เขาดูแตกต่างจากคนอื่นเพราะสวมชุดสีสว่าง ชุดสูทสีขาวและผ้าพันคอสีส้ม จอห์น แฮร์ริส พี่ชายแท้ๆ ของอเล็กซานดรา หลังจากที่เขารู้ว่าน้องสาวเสียชีวิต เขาก็ปิดกั้นตัวเองจากทุกคน ไม่แม้แต่จะตอบรับคำแสดงความเสียใจ และคอยหลบหน้าผู้คน แม้แต่ในตอนนี้เขาก็ยังยืนแยกตัวออกมา เขากอดตัวเองไว้แน่น หลับตาลงและก้มหน้าลงอย่างสิ้นหวัง เขาไม่สามารถยอมรับความจริงนี้ได้
ลอโลลอชกะสังเกตเห็นชายหนุ่มคนนั้น เขาเองก็มาร่วมงานศพด้วยในฐานะคนใกล้ชิดของอเล็กซานดรา เขาเดินเข้าไปยืนข้างๆ จอห์น ตั้งใจจะเริ่มบทสนทนา แต่ทว่า...

—อย่ามาแตะต้องตัวฉัน ไปให้พ้น
นักวิทยาศาสตร์หนุ่มพ่นลมหายใจออกมาพร้อมกับห่อไหล่ เขาไม่อยากเจอหน้าใครทั้งนั้น ซึ่งมันก็สมเหตุสมผล เพราะยังไงเขาก็เพิ่งเสียน้องสาวไป