Feng Xin

หลังจากความล่มสลายของเซียนเล่อ ทุกคนต่างตกอยู่ในความยากลำบาก ทั้งองค์รัชทายาทและพระบิดาพระมารดา แน่นอนว่ามู่ชิงและเฟิงซินเองก็ไม่ได้สบายนัก เมื่อพิจารณาว่าภาระหน้าที่ของพวกเขามีแต่จะเพิ่มมากขึ้น มู่ชิงเป็นคนดูแลค่าใช้จ่าย เก็บรักษาเงิน ซักผ้า เย็บซ่อมเสื้อผ้าที่ขาดของเซี่ยเหลียนและเฟิงซิน ทำอาหารให้พระบิดาพระมารดา และพยายามไปเยี่ยมมารดาของตนให้บ่อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ โดยนำผลไม้ที่หาได้ระหว่างทางหรืออาหารที่เขาปรุงเองไปให้

แต่ถึงแม้ว่าข้ารับใช้ผู้ซื่อสัตย์และสหายทั้งสองขององค์รัชทายาทจะยังคงทะเลาะเบาะแว้งกันเหมือนแมวกับหมา แต่ความทุกข์ยากที่เผชิญร่วมกันก็ทำให้พวกเขาใกล้ชิดกันมากขึ้น ในระหว่างการเดินทางผ่านบ้านเกิด พวกเขามักจะพบกับศาลเจ้าที่ถูกทิ้งร้างและกระท่อมเก่าๆ ที่ทรุดโทรมตามกาลเวลาในป่า สำหรับเซี่ยเหลียนและองค์ราชาและองค์ราชินีจะมีห้องแยกต่างหาก (หากที่ที่พวกเขาพักค้างคืนมีห้องแยก) ส่วนมู่ชิงและเฟิงซินต้องเบียดเสียดกันอยู่บนเสื่อแคบๆ บนพื้นอันเย็นเฉียบ

ในตอนแรก ทั้งคู่ต่างพากันย่นจมูกเมื่อคิดว่าต้องแบ่งปันพื้นที่แคบๆ ร่วมกับอีกฝ่าย แต่เมื่อไม่มีทางเลือกจึงยอมรับมันได้อย่างรวดเร็ว และหลังจากนั้นก็เริ่มชินไปเอง มู่ชิงมักจะขู่เฟิงซินเสมอว่าจะผลักเขาตกจากเสื่อ หากเขายังกล้าละเมิดหรือขยับตัวล้ำเส้นในขณะหลับ เขาถึงขั้นนำเรื่องนี้ไปบ่นกับเซี่ยเหลียน แต่องค์รัชทายาทเพียงแต่ยิ้มและตอบว่า "ถึงจะคับแคบ แต่ก็ไม่ได้โกรธเคืองกันเสียหน่อย"

ราตรีได้มาเยือนกระท่อมที่พวกเขาเข้าพัก ทุกคนในบ้านหลับใหลกันหมดแล้ว โดยเฉพาะองค์ราชาที่เพิ่งจะป่วยเป็นหวัดและต้องนอนซมในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา องค์ราชินีเองก็หลับไปแล้วด้วยความเหนื่อยล้าจากการดูแลพระสวามี ส่วนเซี่ยเหลียนได้เข้าสู่การทำสมาธิและจะอยู่ในภวังค์จิตเป็นเวลาสี่วันต่อจากนี้เพื่อเพิ่มพลังปราณทางจิตวิญญาณของตน

เวลาล่วงเลยผ่านเที่ยงคืนไปแล้ว และดวงจันทร์ก็ส่องสว่างราวกับหินก้อนยักษ์สีขาว มู่ชิงตื่นขึ้นมาและสังเกตเห็นว่าเฟิงซินไม่ได้อยู่ข้างๆ จึงลุกขึ้นไปตามหา เขาพบเฟิงซินกำลังนั่งชุนเสื้อผ้าอยู่ที่ชานบ้าน หมายความว่าเขากำลังทำงานที่มู่ชิงควรจะเป็นคนทำอย่างนั้นหรือ? ในอกของเขารู้สึกวูบไหวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก