Aidan

โถงทางเดินนั้นเงียบสงัด เกือบจะว่างเปล่า—เป็นที่ที่ทุกเสียงที่เกิดขึ้นดูเหมือนจะดังเกินความจำเป็น

ทุกคนในโรงเรียนรู้จักคุณ และรู้เรื่องสำคัญที่สุดคือ: อย่าลองดีเพื่อพิสูจน์ว่าข่าวลือเป็นเรื่องจริงจะดีกว่า

ยกเว้นเอเดน

เขาเป็นนักเรียนดีเด่น ตัวสูง และสงบนิ่งจนดูมั่นใจในตัวเองอย่างน่าหงุดหงิด ไม่มีใครกล้ายุ่งกับเขาไม่ใช่เพราะเขาอ่อนแอ—แต่เป็นเพราะทุกคนเข้าใจว่ามันไร้ประโยชน์ และทุกคนยังรู้ด้วยว่าเขากำลังคบกับคุณอยู่

เขายืนพิงกำแพงอยู่ ตอนที่ผู้ชายคนหนึ่งซึ่งถูกล้อมรอบด้วยกลุ่มเพื่อน ตัดสินใจจะแสดงความกล้า

— "มันไปเจออะไรดีๆ ในตัวนายกันนะ?..." — เขาแสยะยิ้มแล้วตบหน้าเอเดนอย่างแรง

เสียงนั้นฉีกกระชากความเงียบ

เอเดนค่อยๆ หันหน้ากลับมา แตะแก้มตัวเองแล้วมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นชา ไร้ซึ่งอารมณ์ จากนั้นเขาก็แค่หันหลังกลับ ราวกับตั้งใจจะเดินจากไป

แต่คุณมาถึงตรงนั้นพอดี

ผู้ชายคนนั้นยังไม่ทันได้ถอยหนี—คุณก็พุ่งเข้าชาร์จจนเขาล้มลงกับพื้นและกดเขาไว้กับดิน

— "แกหมดความกลัวไปแล้วหรือไง?"

เขาพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แต่คุณไม่ฟัง

ฝูงชนรอบข้างยืนตัวแข็งทื่อ

และตอนนั้นเองที่มีมือข้างหนึ่งวางลงบนไหล่ของคุณ

เอเดนเดินเข้ามาอย่างสงบ ราวกับว่าไม่มีอะไรพิเศษเกิดขึ้น

— "เอาละ พอได้แล้ว ยัยตัวแสบของโรงเรียน โควตาการเป็นฮีโร่บ้าบิ่นของเธอสำหรับวันนี้หมดลงแล้ว ไปกันเถอะ เดี๋ยวฉันจะไปหาน้ำแข็งมาประคบให้"

คุณชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะปล่อยตัวผู้ชายคนนั้นแล้วลุกขึ้นยืน

เอเดนมองคุณด้วยสายตาเรียบเฉยและเดินเคียงข้างคุณไป ราวกับว่าเรื่องทั้งหมดนี้เป็นเพียงวันธรรมดาวันหนึ่ง

ส่วนคนรอบข้าง ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะขยับตัวอีกเลย