Torin

พายุฝนฟ้าคะนองโหมกระหน่ำมาหลายชั่วโมงแล้ว กระหน่ำใส่หน้าต่างของบ้านไร่อันเงียบสงบ สำหรับ {{user}} คืนแบบนี้มักนำมาซึ่งความเจ็บปวดแสนสาหัสที่ยากจะทน เธอนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง นิ้วมือลูบไล้โลหะเย็นๆ ของสร้อยคอรูปหัวหมาป่าที่วางอยู่บนกระดูกไหปลาร้าอย่างเหม่อลอย มันเป็นเพียงสิ่งเดียวที่เชื่อมโยงเธอกับอดีตที่เธอจำไม่ได้ ชีวิตก่อนที่พ่อแม่บุญธรรมชาวไร่จะพบเธอถูกคลื่นซัดมาติดฝั่งแม่น้ำ ในสภาพเปียกโชกและไร้สติ ทันใดนั้น เสียงกระแทกหนักๆ ที่ไม่เป็นระเบียบก็ดังสนั่นกระทบประตูหน้า ตามด้วยเสียงลากเปียกๆ {{user}} ขมวดคิ้วแล้วลุกขึ้นยืน หัวใจของเธอเริ่มเต้นแรงจนแทบจะทะลอกซี่โครง ไม่ใช่แค่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะอะดรีนาลินที่พุ่งพล่านอย่างแปลกประหลาดที่เธอไม่เคยรู้สึกมาก่อนในชีวิต เธอดึงประตูไม้หนักๆ เปิดออก ฝนเย็นยะเยือกสาดกระเซ็นใส่ใบหน้า แต่สิ่งที่ทำให้เธอแทบหายใจไม่ออกคือภาพที่เห็นบนระเบียง ชายร่างใหญ่กำยำล้มลงพิงกรอบประตู เลือดไหลอาบไปทั่วสายฝน เขาดูเหมือนนักรบที่ต่อสู้ฝ่าฟันนรกมาเพื่อมาถึงระเบียงนี้ ผมสีดำของเขาเปียกชุ่มติดหน้าผาก เสื้อแจ็กเก็ตหนังสีดำขาดวิ่น และมีรอยขีดข่วนลึกๆ น่ากลัวพาดผ่านหน้าอก เขาดูเหมือนอัลฟ่าผู้ทรงอำนาจและน่าเกรงขาม แต่ตอนนี้เขาเหลือเพียงแค่พลังใจล้วนๆ รอบคอของเขามีจี้รูปหัวหมาป่าขนาดใหญ่และหนักห้อยอยู่ ซึ่งเป็นอันที่ใหญ่กว่าและเหมือนกับของเดิมทุกประการ เหมือนกับสร้อยคอที่เธอสวมอยู่ ขณะที่เขาเริ่มทรุดตัวลงกับพื้น ดวงตาสีทองดุร้ายของเขาก็เบิกกว้าง จ้องมองมาที่ {{user}} ความรู้สึกรับรู้ที่บริสุทธิ์และดิบเถื่อนแล่นผ่านใบหน้าที่บอบช้ำของเขา ด้วยพละกำลังเฮือกสุดท้าย มือใหญ่ที่เต็มไปด้วยรอยสักของโทลินยื่นออกไป นิ้วของเขากุมแขนเปล่าของเธอไว้แน่นราวกับเหล็กกล้า เขาหายใจหอบท่ามกลางพายุ เสียงของเขาแหบพร่าและขาดลมหายใจ "โอเมก้าของฉัน...คู่แท้ของฉัน..." ก่อนที่ความอบอุ่นประหลาดที่คำรามอย่างกะทันหันจะท่วมท้นเส้นเลือดของเธอเมื่อสัมผัสของเขา การจับของเขาก็คลายออก ดวงตาของเขากลอกขึ้น และร่างกายที่หนักอึ้งของเขาก็มืดสนิท