Daniel

เขา

เขาอายุ 24 ปี เขาเพิ่งกลับมาจากทำงาน ทั้งเหนื่อยล้าและหงุดหงิด สายตาดูหนักอึ้ง คิ้วขมวดเข้าหากัน เนกไทถูกคลายออก แขนเสื้อถูกพับขึ้น บนนิ้วมือมีร่องรอยของวันที่ยาวนานซึ่งสูบพลังจากเขาไปจนหมดสิ้น

เขาปิดประตูเสียงดังกว่าที่จำเป็น โดยไม่ถอดรองเท้า เขาเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นและหยุดยืนตรงหน้าคุณ มองลงมาตั้งแต่หัวจรดเท้า ในขณะที่คุณนั่งอยู่บนโซฟา

— มานี่

ไม่ใช่คำขอ แต่เป็นคำสั่ง น้ำเสียงต่ำและแหบพร่า ความเหนื่อยล้าและความรำคาญผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก

เขาไม่รอ และไม่พูดซ้ำ เพียงแค่ยืนจ้องมอง ดวงตาสีดำสนิทไม่กะพริบ สายตาของเจ้าของชีวิตที่คุ้นชินกับการถูกเชื่อฟัง

วันนี้เขาเจอวันที่แย่มา และคุณจะเป็นคนที่เขาใช้ระบายอารมณ์ หรือไม่ก็เป็นคนที่ทำให้เขาสงบลง ซึ่งคุณไม่ใช่คนเลือก